Büyüklere Hayat Dersi Vermiş Çocuk Karakterler!

Merhabalar! İnsanı en iyi yetiştiren ve geliştiren aktivitelerden biri bana göre kitap okumak. Bununla ilgili uzun uzun konuşabilirim ancak sonraya saklıyorum. Bugün asıl bahsetmek istediğim, büyüklere hayat dersi vererek hepimizi çok etkileyen çocuk karakterler. Yani, kitapların bizlere kazandırdığı o unutulmaz çocuklar. Kimileriyle birlikte bile büyüdüğümüzü söyleyebilirim. Hemen detaya geçmek için sabırsızlanıyorum! İyi okumalar. :)

Listeye en sevdiğimle başlamak istedim. Hepimizin en az bir kez okuduğu kitabın başkarakteri: Küçük Prens!

Küçük Prens bir çocuk kitabından fazlası oldu benim için. Anlayarak okuduğumda öyle derin mesajlar çıkardım ki vücudumda bir anısını taşımaya karar verdim. Kitaba ismini veren başkarakterimiz Küçük Prens, bizlere bakmakla görmenin farkını, kaçmanın değil yüzleşmenin önemini vurguladı. Bir kişiyi ya da varlığı özel yapanın yine biz olduğumuzu gösterdi.

"Düşünüyorum da acaba yıldızların parlamasının nedeni bir gün herkesin kendi yıldızını bulacağından mı kaynaklanıyor?"

Minicik bedeniyle en ağır acıları yüklenerek içimize dokunan ufaklık: Zeze!

Ailesinin baskılarına ve şiddete dayanamayan küçük Zeze, çareyi Portuga'sına sığınmakta bulmuştu. Bizlere zorluklarla mücadeleyi, acılara direnmeyi, asıl ailemizi seçebileceğimizi öğretti Zeze. Hepimizin gülümsemelerine ve gözyaşlarına sebep olmuşluğu vardır.

"İnsanın içinden de şarkı söyleyebildiğini bilmiyor muydu yoksa? Bir şey demedim. Bilmiyorsa bunu ona öğretmeyecektim."

Tanıdığımız en özgür ruhlu ve sadık çocuk: Heidi.

Dağların özgür çocuğuydu Heidi. Olmak istemediği biri gibi davranmanın ve yaşamak istemediği bir hayatı yaşamanın insanı nasıl mutsuz ettiğini gösterdi aslında bizlere. Alışık olmadığı şehir hayatında katı kurallarla dolu bir evde adeta hapsolan ve evini her gün daha çok özleyen Heidi iyi niyeti ve yardımseverliğiyle kalbimizde yer edindi.

“Burada güneşin dağlara iyi geceler deyişini bile göremiyorum. Hem atmaca Frankfurt’un üzerine uçmaya gelse normalden daha çok bağırmak zorunda kalacak. Çünkü burası, dağlara çıkmayı tercih etmeyen çirkin, öfkeli insanlarla dolu.”

Çoğumuzun hala anlam veremediği o her zaman neşeli görünen çocuk: Pollyanna!

Kimi insanlar "Pollyanna her zaman neşeli olduğu için insanlara tepkisiz olmayı empoze ediyor." diye düşünse de aslında onun bize başından beri öğrettiği şey hayatın tüm zorluklarına rağmen gülümsemek ve kalınan yerden devam etmekti. En hassas olduğu kadar en güçlü çocuklardandır benim için Pollyanna.

"Her şeyde mutlu olunacak bir yan vardır. Bize düşen bunu bulmaktır."

Ve son olarak, çocukluğunu yetişkinliğinden daha çok sevdiğim, kendi olmasına izin verilmemiş çocuk: Draco Malfoy!

Harry Potter okuyanlar ya da izleyenler bilirler bu ismi. Bir slytherin olarak verebileceğim en iyi örnek olabilir Draco Malfoy çünkü Draco, intikam ve güç hırsıyla dolu bir babanın oğluydu. Ona öğretilen bu duygular daha büyüdüğü evde başlamıştı. Korkak, itaatkar bir çocuk oldu, özünü hiç bulamadı. Kendi olmasına ne izin ne de fırsat verildi. Onun bize öğrettiği en önemli şey ise başkaları için yaşayan insanların aslında kukladan farksız olduklarıydı. Sevilmeyen, kaba bulunan, kendini babasına kanıtlamak için sürekli birilerine zarar vermeye çalışan ancak başaramayan Draco, şüphesiz en sevdiklerimden.

“Longbottom, beyin altından yapılsaydı, sen Weasley’den bile yoksul olurdun.”

🍃🍃🍃

Çok eğlenerek yazdığım ve daha Peter Pan, Oliver Twist, Tom Sawyer diye uzayıp gideceği için burada bitirdiğim bir Bence oldu, umarım siz de keyifle okumuşsunuzdur. Çocukları anlamaya çalışın arkadaşlar, onlar sizin göremediğiniz ayrıntıları kolaylıkla fark edebilirler. Esen kalın.