Zamanın Peşinden Koşanlara Kısa Not: Hoş Geldin 19 Görünümlü 29 Yaşım!

Hellö,

Bugün melankolik havadan sıyrılmaya ve her yaşı kabul etmeye giden yoldaki ilk adımımı ataya karar verdim. Peki nereden çıktı bu melankoli?

Şarkılara bile konu olmuş ‘yaşlanma bunalımı’ beni melankoli dolu odalara itti. Söyleyince komik geliyor kııııııııız ama valla yaşayan bilir.

Ajda Pekkan’ın hayata bağlılığından bir doz istiyorum;

Ama galiba bunun için gereken şey, yine sanatçının yıllar önce rol aldığı reklamda geçen bir replik; ‘tamamen duygusal’.

Bebecikken, küçücükken doğum günleri ne kadar heyecan vericiydi, sabırsızlıkla beklerdik o günü.

18 yaş arifesi ise bambaşka bir heyecandı, artık reşit olma fikri bize kendimizi çok büyük ve tüm kararları kendimizin verebileceği bir yetişkinlik hissettiriyordu. Ben okula başlamadan önce kendimi bizim yolun üzerinde, kolumda tek sapı asılı okul çantasıyla (90’larda çantanın teki omzundaysa havalı olurdun), tüpçünün önünden geçerken, kafamı kaldırıp o tüpçünün tabelasını okurken hayal ederdim. Gülmeyin, ne kadar büyük hissederdim kendimi anlatamam.. Sonra okumayı yazmayı öğrendik anacım. Büyüdük, gördük güzel olmadığını oysa ne demiş o güzel şarkı: Her yaşın bir güzelliği var, en güzel yaşımdayım.

Herkesler 20’lerden sonra hıphızlı geçiyor zaman derdi, ne demek isterler anlamazdım.

E tabii yaş geldi 29’aaa… Anladım, sindirdim ne demek istediklerini. Gerçekten ne çabuk geçti yıllar. Bir sürü evlenen, çocuğu olan ve hiç olmadı nişanlanan doldu etrafım. Sanki ben 19’umda dondum kaldım ama herkesler büyüdü ve gitti. 19 derken ciddiyim be valla. Hem tipim öyle kaldı, hem ruhum yani şöyle: Ne güzel şeysin sen, hep yaşın 19... Ama bu insanların sesini kesmesi için bir neden değil tabii ki çünkü kimse ne hissettiğine bakmıyor, herkes işin var, çeyizin var, evlen-evlen-evlen maşallah rap yapıyor.

Çok mu takarsın milleti? Yoksa sen de mi elalemcisin? O zaman farkın kalmaz ki o baskıcılardan dersenizzzzzz nasılsa, kimseyi asla takmam ben!

Taktığım durum tamamen kendimle alakalı bebeciklerim. Ya gerçek bir hayat kuramadan göçüp gidersem? Ya benim hayatım benim gerçeğimse ve bunları kafaya taktığım için zamanımı boşa yersem? Böyle bir keşmekeş mübarek. Çok takmamak gerekiyor kafaya her şeyi ama bu yaşlar çok kritik yaşlarmış, büyükler öyle diyor. Allah korusun, sırf çocuğum olsun diye birini bulamam ben, öyle evlilik mi olur? Çok tehlikeli yaşlarmış yani ‘oldu oldu’ diyorlar, sonra kimseyi istemezmişim. E istemezsem istemeyeyim kardeşim, bu benim derdim der idim ama iç sesim çok kafamı karıştırıyor. Sahip çıkalım yaşımıza, 30 yaş bunalımından kaçınalım, dikkatli olalım.

Tavsiye veremeyeceğim canlar ama kararım net: Yaş da benim, beden de benim!

19 gün sonra 19 görünümlü 29 yaşımı gülen yüzümle karşılayacağım. Kulaklarımı tıkayacağım ve iç sesimle de bir anlaşma yapacağım. Sus iç sesim çünkü bu hayat bizim. İyi ya da kötü, uzun ya da kısa, kalabalık ya da yalnız ama bu hayat bana ait. Her anıma sarılacağım ve kimseye fesatlanmayacağım :)

Hatta ben kendime sizlerin de bildiği meşhur bir sözü hayat felsefesi olarak alacağım:

Herkesin hayatına kimse karışamaz.