Bir Takım İnsanlar

Bir takım "garip" insanla iç içe yaşamak zorundayım bu aralar. Zorundayım diyorum çünkü elimde olsa çığlık atarak uzaklaşacağım. İşin ilginç tarafı içinde bulunduğum ortamda bunu "garip" bulan bir tek ben varım. Belkide sorunlu olan taraf benimdir, bilemiyorum.

Oturuyoruz karşıklı. Konu bir şekilde evliliğe, kadınlara, erkeklere, ilişkilere geliyor. Saçlarımı arkaya savurarak dinliyorum, konuya müdahil olmadan. Çünkü dahil olduğum anda tartışma çıkıcak biliyorum. Hadi çirkefliğimi göstemeyim, bu seferde asil olayım, elit görüneyim diye kendime telkinler veriyorum. O sırada bir kadından yorum geliyor ortaya;

"Bakın, erkekler sevgili oldukları kızlarla evlenmez. Gözüne birini kestirir, onunla evlenir görücü usulu. En doğrusu budur bence zaten. Öyle çok gezmek iyi değil. Benide eşim seçti, 1 ayda evlendik biz"

O anda kalkıp kadının suratına bir yumruk atıyorum!!!

Şaka tabiki atamıyorum, gülümsüyorum. Çünkü bir şekilde başımın yanmaması için iyi geçinme zorunluluğum var. Benim söylemek istediklerim içimde patlarken bir erkekten yorum geliyor;

"Ben asla evlilik içim kendi başıma bir adım atmam. Ailem ya da bir tanıdığım tanıştırır, o kızın geçmişini bilir. Bende ona göre görüşürüm, karar veririm. Ben ne bileyim kadının beni kandırmayacağımı? namuzsuzluk yapmadığını. Zaten evlenmek için o kızın düzgün olması yeterli, sevgili olmaya gerek yok"

Masadan müsade isteyip kalkıyorum. Büyük tepkiler vermekten çekiniyorum ve yola koyuluyorum. Önce sinirlerim alt üst oluyor, içimden saydırıyorum. Sonra bütün gece kendi kendime yorum yapıyorum, birde üstüne kendimi sorguluyorum:

E ben böyle yetiştirilmedim. Benim arkadaş çevremde insanlar tanışır, ortada bir duygu oluşur, sonra sevgili olunur ve iki tarafta iyi anlaşırsa evlilik düşünülür. Benim içinde doğru olan bu. Ama acaba sadece benim için ve çevrem için mi doğru bu? biz çok mu genişiz acaba? Ya öyleyse! Ya aslında doğru olan o insanların söyledikleriyse.. Onu söyleyen kadın hiç makyaj yapmıyor mesela, doğallığı abartmış. İyide ben severim bakımlı olmayı. Durup saatlerce kombin yaptığım, ayaklarımın acımasına aldırmadan bütün gün topuklu ayakkabı giydiğim çok olmuştur. Sevgililerim de oldu hem. Buluştuk kaç kere. Niye buluşmucakmışım canım aaa. Niye seçilmeyi beklicekmişim! Karpuz muyum ben? Koklasınlar bari bide. Terbiyesizler.. Adımda atarım ben yeri geldiği zaman, beğeniyorsam tanımak isterim. Flörtte ederim. Niye kendimi bir köşeye biblo gibi koyup ebelek ebelek "koca istiyom gel beni al" moduna bürünecekmişim?! Delimidir nedir bunlar! Yok yok, bence ben haklıyım, doğru olan benim yaptığım.

Sonra sorgulama başka bir boyuta ulaşıyor beynimin içinde:

Şu geçen yüklediğim makyajlı fotoğrafımı kaldırsam mı ben acaba, dikkat mi çekiyor ki o. Dur sileyim ben onu. Hatta bence o ortamdayken çokta içimden geldiği gibi davranmayım ben, daha hanım hanımcık olayım. Hatta dur şurdan bitane anlamlı söz paylaşayım bari. Acaba profil fotoğrafımıda mı silsem ya. Çiçek böcek koyarım, ölye daha iyi. Bence ben kökten kapatayım anasını satayım. Embesil olayım, kavanozda yetişmiş olayım!

Ve kendi kendime konuşarak kıvama gelip son buluyor:

Bırak silmiceksin hiçbi fotonu yeter be! kafayı yedin iyice, yapıştırıcam bitane. Sen kime kendini kanıtlamaya çalışıyorsun. Psikolojin bozuldu. Bundan sonra tartışıcaksın. Başın yanarsa yansın. Yok öyle uyum sağlamak falan. Garip olan bunlar, sen değilsin.

Şimdi size soruyorum.

Garip olan gerçekten kim size göre?

Ben işin içinden çıkamadım açıkası.