Böyle Hayal Etmedim ki: 18 Yaşında Olmak

Küçük bir kızken, 18 benim için kutsal bir yaştı. Yapamadığım, o an ilgilenmeye fırsat bulamadığım her şeyi 18 yaşıma yüklerdim. 18 yaşında balerin olacaktım, 18 yaşında resim çizebilecektim, 18 yaşında her insan beni çok sevecekti, 18 yaşında çok yakın arkadaşlarım olacak, her günümü onlarla geçirecektim. 18 yaşına girdiğim an, çiçekler sadece benim için açacak, güneş sadece benim için doğacaktı. Asla unutulmayacak, herkes tarafından güzel anılacaktım.

Ve ben şu an 18 yaşındayım. Hala resim çizemiyorum, her insanın sevgisini elde edebilmem mümkün değil, çok yakın arkadaşlarımı her günümü onlarla geçirecek kadar sevmiyorum. Çiçeklerin ya da güneşin umurunda bile değilim. Şimdiden unutuldum.

Trendeki yolculardan birisin sadece.

İneceğim istasyon hala gelmedi ne yazık ki. Yolumun bitmesine de epey var sanırsam. İnenlere bakıyorum, pek memnun gözükmüyorlar. Sanırım uğradıkları yeri pek beğenmemişler. Belki 18 yaş, onların da beklentilerini hiçe saymıştır? Yine de maskelerini sonunda çıkarttıkları için mutlular. Daha fazla yalan ve sahtekarlık yok artık.

Güzel bir maske seçmen gerek.

Kötü dünyaya dayanmam için, çocuk kalbimi katılaştıracak bir şeyler lazım. Etiketler buluyorum kendime, her biri maskem oluyor, bütünleşiyor yüzümle. Bakışlarıma, kelimelerime hatta gülüşüme bile müdahale edebilecek bu maskeler. Yaşım 18, ismimin bir önemi yok. Ne de olsa unutulacak.

Kendini oyalayacak bir şeyler bul, düşünmek seni sadece üzer.

18 yaş bana sadece yalnızlık, farkındalık ve gerçekçilik katıyor. Bunları isteyen kim ki? Aklımdaki daha güzel bir dünyada mutluydum ben. Bu çirkinleşen yaşla gelen her türlü hayal kırıklığını unutmamı, annemin "Düşünürsen delirirsin." dediği konular hakkında düşünmememi sağlayacak bir şeyler bulmam gerek. Toplumda biraz daha az unutulmamı, çiçeklerin değil de insanların önümde eğilmesini sağlayacak bir şeyler. Çantama koyulan kitapları taşımaya başlıyorum, çünkü başka bir şansım yok. Kalemlerim, fikirlerim kadar renkli değil. Fikirlerimin bir önemi yok.

Denizdeki bir balık kadar özelsin.

Bu sefer 21 yaşına yüklüyorum tüm hayallerimi. Vagondan vagona atlıyorum. Esen rüzgar, hayallerimi beraberinde götürüyor. 21 yaşındakileri buluyorum. Onlar ise 24'ünü bekliyor. Çiçekler benim için açacak 21 yaşımda, yağmur sadece ben istediğim zaman yağacak. Rüzgar tekrar esmeye başladığında delirtecek düşünceler omuzlarıma düşüyor, dengemi kaybediyorum. Doğum günüm gelmiş, 21 yaşındayım, unutulmak hala en büyük korkum. Artık hiçbir vagona ait değilim.

Ne yaparsan yap, unutulacaksın. Maskeni koru.

18 yaşındasın ve diğer vagona sakın atlama.