Kıskançlığın Gizli Kalan Yüzü

Kıskançlık, aslında en büyük günahlardan bir tanesi sayılmakta. Öfke gibi, kibir gibi. Zenginlik, güç, güzellik ya da benzeri istediğiniz başka bir şeye sahip birine karşı derin bir kin duygusudur bu. Bazen kaçınması gerçekten güç bir günahtır. Ama nedense hiç kimse bu duyguyu hissetmek istemez.

Çünkü kıskançlık duymak, kendini küçük hissetmek ve kimi zaman da birine gizli hayranlık duymak anlamına da gelir.

Her gün kendimizi başkaları ile karşılaştırıyor olmaktan kendimizi alıkoyamadığımız zamanlar oluyor. Anne ve babamızdan daha fazla şefkat gören bir kardeş mesela. Bizden fazla para kazanan bir iş arkadaşımız. Ya da bizden çok daha güzel arabası olan bir komşumuz.

Kaybeden taraf olduğunuzu düşündüğümüz bu karşılaştırmalar, ne yazık ki bize sadece acı verir.

“Kendi erdemine güvenen hiç kimse, güzel işleri kıskanmaz.” – Cicero

Kentucky Üniversitesinde psikoloji prosesörü olarak çalışan Richard H. Smith'e göre ise "kıskançlık, insanı çürüten ve çirkin bir şeydir.

Kıskanç bir insansanız, hayattaki güzellikleri takdir etmek sizin için çok güç olacaktır. Çünkü insanların hakkınızda düşündükleri konusunda çok fazla endişeleniyor olacaksınız."

Araştırmacılar kıskançlık üzerine o kadar çok çalışmalar yapmışlardır ki. Ve kıskançlığın nörolojik ve evrimsel anlamaya çalışmışlardır. Kıskançlığın anlamı anlaşıldığı zaman fiziksel bir hastalık gibi hissedilebilir.

Kıskanılan şey parçalandığı zaman da kişinin duymuş olduğu zevk hissi üzerinde de araştırmalar yapılmıştır.

Geçen yıl Nicole E. Henniger ve Christine R. Harris tarafından yürütülen bir çalışmada, "Basic and Applied Social Psychology" adlı bir dergide yayınlanmıştı. 18 ve 80 yaş arasında 900 kişi de bu çalışmalara katıldı.

Geçmişte birini kıskandılar mı ve bu kıskançlığı bugün hissediyorlar mı diye soruldu bu 900 kişiye.

Araştırmaya katılan 30 yaş altı kişilerin % 80'ninde, geçen yıllar içerisinde bile olsa kıskançlık hissettiklerini söylerken, kıskançlık duyduğunu söyleyen 50 yaş üstü kişilerin ise oranı % 59'du.

Araştırmalar da elde edilen sonuçlardan biri de kıskançlığın cinsiyete bağlı olmadığı, kadın ya da erkeğin fark etmeksizin başkalarının başarılarını kıskanma konusunda eşit oldukları tespit edilmiştir.

“Soylu bir insanda en çok hayranlık duyulan şey, başkalarının erdemlerini kabul ve taklit etmeyi bilmeleridir.” – Confucius

Japonya'da Ulusal Radyoloji Bilimleri Enstitüsünde yapılan bir araştırmada daha çok ve daha az başarılı insanlar ile birlikte bir sosyal durumun baş kahramanları olarak kendilerini hayal etmeleri istenen kişilerin beyin görüntüleri çekilmiştir.

Kişi, kendini kıskandığı biri ile karşılaştırdıklarında beyinde fiziksel acıyı kaydeden alanlar etkin hale gelmiştir.

İncelenen kişiye, kıskandıkları kişinin mahvolduğunu hayal etme şansı verildiğinde ise beyindeki ödül devrelerinin etkileştiği gözlemlenmiştir.

Kimiz zaman kıskançlık ya da hayranlıktan söz eder dururuz. Arzularımıza olumlu bir şekilde odaklanabilirsek kıskançlık, gelişme için bir uyarıcı olabilir çünkü aramamız gereken hedefi gösterebilir bize.

Başka insanların becerilerini kıskanabiliriz ve bu durum ancak o zaman daha iyi insanlar olmamıza yardımcı olabilir.

Kıskançlık, diğer kişiye yönelik olumsuz bir isteğe dönüştüğü zaman, hüsran duygusu ve öz güven eksiliğine yol açar.

Daha iyi insanlar olmamızı sağlayacak olan değişiklikleri gerçekleştirmemize engel olarak bozulmuş bir gerçeklik görmemize neden olabilir.

Diğer kişiyi kalbimiz ile ve duygusal zekamız ile düşündüğümüzde kıskançlığı hayranlığa dönüştürmek mümkündür. Onların ilerlemesi, becerileri, imkanları için mutlu olup başarılarını paylaştığımız zaman aslında bunu başarmış oluruz. Hayranlık kelimesinin İngilizcesi olan "ADMİRE", ad (eklemek) ve mirare (görmek) sözlerinden gelmektedir.

Başka bir insanın daha iyi tarafını görmektir ve böylece hedeflere sahip olarak onları başarmaya çalışabiliriz.

“Benim dinim, narin ve güçsüz aklımızla algılayabildiğimiz ufak detaylarda kendini gösteren sınırlanamaz üstün ruha tevazuyla hayranlık duymaktan ibaret.” – Albert Einstein

Dostça ve sağlıcakla kalın...

Sibel Erdem - 20.03.2018