İnsan Ne Zaman Yaşlandığını/Büyüdüğünü Anlar?

Bir süredir kendimde de ufak belirtilerini hissetmeye başladığım bir konuya gururla değinmek istedim. Evet gururla, çünkü eski çıtır, lolita devirlerimiz kapandı kapanacak, lakin yaşımı söylemek, hafiften yaş aldığımı kabul etmek bana zor gelmiyor... Yoksa maazallah tam depresyon sebebi! Kabul etmek yükünüzü alıyor gerçekten, kendinize yüklenmek yerine anınızın tadını çıkarıyorsunuz böylece. Anlar önemli, anlar mühim...

Şükrederek yaşayın. An'lar anıları yaratır.

"Keyif çatmayalı uzun bir zaman oldu" diyorsa

Keyif çatmak işleri yoğunlaşmış insanlar için lüks müdür diye sormak bile abestir, elbette lükstür! Çalışmak zorunda olan insanlar hayatı daha iyi tanırlar, daha iyi yorumlarlar, her anı daha iyi değerlendirmek için plan yaparlar. O tatil planları yapanlara kızmayın o yüzden! Ömrü boyunca sırf mutluluğun resmini çizebilmek için tuval arayanlardır işte o tatille mutlu olma hayali kuranlar... Tatil belki iyi bir tuval olacak resim için, neden olmasın ki? Olgunluk bunları kavramayla doğrudan ilişkili olsa gerek, ne dersin okuyan?

Kendini sürekli nasihat verirken buluyorsa

Nasihat edebilmek için neler lazım? Bir tutam acı deneyim, bir tutam deneyim sonucu elde edilmiş bilgi, bir tatlı kaşığı da en sonunda ulaşılmış başarının kanıtı. Tamam, yemek tarifi vermiyoruz ama yaşadığınız kadar tecrübe edersiniz, bunu kabul edin! Yaşamak ve öğrenmek için zaman lazım azizim, zaman.

Eskisi gibi ani tepkiler vermeyi bıraktıysa

Fevri davranmak yerine neden böyle yaptı diye düşünmek, mümkünse onu dinlemeye çalışmak da bir yetişkinlik belirtisidir. Yetişkin insanlar, her yolun bir dönüşü olduğunu bildiği için giderken tüm kapıları kapatmak istemez, dönüşü de düşünür. Oysa daha genç bünyeler, "silerim bir daha karşıma çıkmaz" şeklinde üzerine fazla düşünmeden hareket ettiği için daha keskin tavırlar sergileyebilirler. Şunu ekleyelim, insan insana muhtaçtır! İnsanlığına daha da muhtaçtır.

Kendinden küçüklerin bazı davranışlarını "beyhude" olarak değerlendiriyorsa

Bir nesil yoktur ki, kendinden sonraki neslin yaptıklarını boş iş şeklinde değerlendirmesin.

İspat geliyor! :)

80'li yıllarda uçuk imaj çalışması yapan gençler,

90'lı yıllarda sokakta çok zaman harcayıp ders çalışmayan gençler,

Günümüzde sürekli internette zaman harcayan gençler...

Hangimiz bir büyüğümüz tarafından eleştirilmedik ki?

Sadece huzur arayıp, sessiz yerlere sığınıyorsa

Kariyer hırsı, para peşinden koşmak, o yaptı benim neyim eksik şeklinde hareket etmek yorucu gelmeye başladıysa ve artık kendine zaman ayırmak istiyorsa bunun adı sadece bıkkınlık anlamına gelmediğini bilir. Bunun adı beyaz bayrak çekmek kesinlikle değildir. Bu tam tersi kişinin geç de olsa gerçekleri görüp, kendine değer vermeye başlamasıdır. O nedenledir ki, bazı yaşı ilerlemiş insanların dünyası ve hayata tutunma gücü tüm imkansızlıklara rağmen çok başkadır. Çok mutludur, kendine değer vererek doğru bir yatırım yaptığından olsa gerek, kim bilir?

Gibi düşüncelerim var benim, senin de var mı böyle düşüncelerin sevgili okur? Varsa paylaş lütfen.