Hayatımızdaki Acımasız Gözyaşlarımız

Hayatımızın her alanında sevdiklerimiz, arkadaşlarımızın olması gerekiyor. Acılarımıza, üzüntülerimize ortak olmaları için. Tamamen yabancı, tamamen bir başkası olsa bile üzüntüsü varsa, zor durumda ise onunla birlikte üzülmek değilse bile onun içinde bulunduğu durumu anlayıp, sorgulayıcı ve meraklı gözler ile bakmak yerine ona gönülden iyi dileklerimizi göstermemiz gerekiyor.

Bunu yaparken de tamamen kalbimizden gelen o minicik bir dua belki de arkadaşımız için en hayırlı olanı olacaktır.

Aslına bakarsanız nasıl olduğunu, ne olduğunu, detayları hiç ama hiç önemli değil. İnsanların zor şartlar içerisinde mücadele ettikleri anlarda, duyguları da hassas ve kırılgan olur. Bazen öyle anlar gelir ki o kişiye "nasılsın" diye sorduğunuzda bu sorunun bile yükünü taşıyamayacak kadar ağır gelir.

İşte tam da o esnada aslında soru sormadan, olayın detaylarını merak etmeden, tüm yaşadıklarını aslında kendisinin hazır hissettiği bir zamanda anlatabileceği güvenini vermek. O kişiye aslında lazım olan tek şey budur. Yoksa kendi meraklarımızı gidermek değildir. Ne olduğu, nasıl olduğu ya da neden olduğu bizi zerre kadar ilgilendirmemeli.

Ama biz insanoğlu öyle bir yaradılışımız ki merak ile, kuşku ile, hatta ve hatta ne acıdır ki bazen de o kişinin bunu hak ettiğine inanarak yaklaşırız o insanın yanına.

O kişi orada ağlarken ve zor durumda iken "iyi ki benim başıma gelmedi" diyecek kadar bencil bir duygu ile sevinmek, ve bununla da yetinmeyip "hak etmişti çoktan, dersini alsın bakalım" diyerek içi geçirmek düşünceleri bile aslında bizlere yakışmıyor.

Hayat o kadar farklı ve şaşırtıcı, bazen çok sert, bazen çok acımasız olabiliyor.

Ve hiç kimse de öyle dışardan gördüğü gibi değil aslında. Hiç aklımıza gelmeyen insanların bile öylesine farklı dertleri, sorunları, hayat mücadeleleri var ki... O nedenle insanları yargılamadan önce, onlar hakkında kesin hükümlere varmadan önce deyim yerinde ise kişilerin biletlerini kesmeden önce 1 kere değil 1000 kere düşünmek gerekiyor. O yüzden bizler biraz daha duyarlı olmalıyız.

Öyle bir zaman olur ki, birinin canı yanar, o zaman hemen o kişinin yanında bitiverir, yorum yapmadan, akıl vermeden de kesinlikle ama kesinlikle geri durmayız.

Üstelik farkında olmadan vermiş olduğumuz kötü örnekler ile kişiyi daha da dibe çekeriz.

Bu kadar şeyi yapmamız sebebi duyarsız oluşumuz mu, aldırmaz oluşumuz mu, yoksa düşüncesizliğimizden mi kaynaklanıyor.

Aslına bakarsanız bunların hiçbiri değil. Kabul etmek gerekirse biz milletçe tüm bunlardan çok daha baskın olan bir merhamet duygusuna sahibiz. Ama tabi ki bu merhamet duygumuzu da yerinde ve zamanında kullanmayı bilmiyoruz sadece.

Şunu hiçbir zaman unutmamak gerekiyor ki hayat bize ne gösterir, yarın hangimize neler olacağı şimdiden bilemeyiz.

Tıpkı John Lennon’un söylediği gibi ‘’Yaşam, sen başka planlar yaparken olan şeydir.’’

O yüzden de başkalarının acılarına sevinmeyelim, elimizden geliyorsa ve yapabiliyorsak şayet sessizce yanlarında duralım. Şayet bunu yapamıyorsak da uzaklarda kalmayı da bilmemiz gerekiyor. İnsanlar içinde bulundukları durum nedeni ile kaybettiklerini bir de acımasız bir şekilde biz yüzlerine vurmayalım. Ne olmuş olursa olsun aradaki saygıyı koruyalım. Bir başkası ağlarken biz insanlara gülmeyelim.

Yazımı konu ile çok bağlantılı bulduğum bir atasözü ile bitirmek istiyorum.

"Gülme komşuna gelir başına" yani insan başkasının başına gelen üzücü bir durumla alay etmemelidir. Gün olur, öyle bir yıkım kendisinin de başına gelir ki; "ben bunun gibi bir olayla dalga geçmiştim" der. İnsanların başındaki felaket ya da musibetleri alay konusu etmek yerine destek çıkmalıyız. Aynı ya da benzer olayları yaşadığımızda bu dostlarımız da bize destek çıkacaktır.

Dostça ve sağlıcakla kalın...

Sibel Erdem

08.01.2018