Her Gidiş Bir Avuç Gözyaşı Götürüyor Ömrümüzden

Ne kadarda çabuk vazgeçiyor insan o çok sevdiğinden. Yere göğe sığdıramadığı, yanındayken bile özlediği, birlikte hayaller kurduğu insandan. Oysa birlikte geçen süre içerisinde, ne kadar da çok şey paylaşılmıştı.. Fikirler, düşünceler, en önemli olanı ise sevgi. Hiç birinin önemi yokmuş gibi gidiyor bir süre sonra taraflardan birisi. Siliyor bütün yaşanmışlıkları, kendine yeni bir dünya yaratıyor, ardında bıraktığı gözyaşlarından habersiz..

Elbette kolay olmuyor, onca anıyı mazide bırakmak, bir anda unutmak. Aklında soru işaretleri ile kalıyor insan bir başına. Önce kendini sorgulamaya başlıyor, kendinde kusur arıyor. Ağır geliyor yaşadıkları, gözyaşlarını tutamıyor. Sonrasında gidene öfkeleniyor, kendisine haksızlık edildiğini düşünüyor ama ne önemi var ki bunların? Herkes yoluna bakıyor.

Her şeyin en iyisini hak ediyorsun demişti. Gitti.

Uzaktan baktığında, herkes gözüne mutlu görünüyor. Sanki herkes güllük gülistanlık yaşıyor da, tek acı çeken kendisiymiş gibi hissediyor insan. Unutmaya çalışsa, aklından atmaya çalışsa da yapamıyor. Seviyorum deyişleri aklına geliyor. Kendisini bir savaştan mağlup çıkmış hissediyor. .

Herkes kendine yeni bir yol çiziyor ve geriye yaşanmamış anılar kalıyor. Hiç yaşanmayacak olan anılar. Gitmeseydi diyor insan; gitmeseydi mutlu olabilirdik, sorunları çözebilirdik, engelleri aşabilirdik diye düşünüyor. Ama yanlış yapıyor.

Bırakıpta gidenler geride kalanları hiç mi hiç düşünmezler.

Gitmeseydi yine bir şey değişmezdi, yine bir taraf üzülecekti, yine tek taraflı fedakarlıklar olacaktı. İnsan yaşadığı hiçbir şeyin kıymetini bilmiyor. Ancak kaybedince anlıyor, elinden gidince anlıyor. Sonrasında kanatları kırılıyor insanın, yeni aşklara yelken açamıyor. Kalbi kırılıyor, artık kimseye güvenmemeyi seçiyor. Bir süre sonra bunlarda geçiyor, hikaye tekrardan yaşanıyor...

Çünkü bazı insanlar, sizi sadece yalnızlıkları geçene kadar yanında tutarlar.