Kahve içerken bile hayatı sorgulayan o kişi sen misin?

Evet... o kişi bazen tam da benim.

Bir yudum kahve alırım mesela, dışarıyı izlerken birden aklıma düşer:
“Gerçekten mutlu muyum?”
Ya da “Bu hızla geçen hayatın içinde ben ne kadar kendimim?”
İşte öyle anlarda kahve bahanedir, sorgulama asıl mesele.

Çünkü sessizlikte düşünceler daha net duyulur. Ve o sessizlikte, birden yıllardır bastırdığın şeyler yüzeye çıkar.
Kimi neden affetmedim?
Niye hâlâ bazı yaraları içimde taşıyorum?
Ya da sadece... neden bu kadar derin düşünüyorum?

Ama şunu da söyleyeyim:
Bu sorgulamalar kötü değil. Hatta tam tersi. İnsanı diri tutan, içini temizleyen bir şey. Hayatın gürültüsünde kaybolmamak için bazen kahveyle birlikte ruhunu da yudumlaman gerekir.

Yani evet…
Ben o kahveyi içerken bir yandan dünyayı, kendimi, insanları sorgulayan kişiyim.

Eskiden fazlasıyla yaptığım bir durumdu. Şimdi onu bile yapmıyorum. Hayat denilen sorgulanmaya bile değmeyecek kadar sıradan. Ama içinde olanları sorguluyorum. Neden olanları...
Bazen fark ediyorum kahveye bile dövecek gibi baktığımı. Ardından da diyorum bırak...