Bir Trans Kadından: #KadınOlmak

"Kadın"

Sanki söylemek bile zor bu kelimeyi. Pek çok insan için gerçekten söylemek zor, hatta utanç verici... "Kadın" diyemeyen pek çok insan tanıdım. Hâl böyleyken kadın olmak da elbet çok zor.

Bir transseksüel kadın olarak elbette benim hayatım diğerlerinden belki biraz daha acılı bir süreçle geçti, geçmeye devam ediyor.

#KadınOlmak ne kadar zor, bir de bir trans kadının gözünden bakın istedim...

Çocukken kimliğimi kabullendiremedim. Çünkü insanlara göre kadın olmak = kuku, erkek olmak = pipi. Oysa kadın ya da erkek olmak bu kadar komplike değil, bedenimizde mevcut olan karakterden ibarettir. Ama aynı zihinler "kuku"yu da kendi içinde "kız" ve "kadın" diye ayırdığı için benim bu kukusuzlukla kadın mertebesine ulaşmam biraz zaman alacaktı. Üstelik namusun timsali bir zar imiş gibi bende hiç hiç zaman bir zar bulunmadığı gerekçesiyle olsa gerek doğrudan "Aaa trans ise fahişedir" damgası yiyecektim.

Doğru zamanlı yaşadıklarımı aktarmak istiyorum o yüzden sırasıyla devam edelim... Ama tam da bu noktada o bunalımlı psikolojiye sahip çocukluğumda benim de hiç yaşamadığım bir zorluk var. Diğer tüm kadınlar ve masum çocuklar adına değinmeden geçemeyeceğim... Çocuk istismarı... Tanıdığım hemen her kadının yaşadığı taciz olayları henüz çocukluğundan başlıyor. Ben "erkek çocuğu" kılıfıyla yaşarken hatırladığım pek bir taciz olayı yok. Gerçi sapık sapıktır, her çocuğa olabiliyor maalesef.

Ama ben de çocukken bir erkek çocuğu kılıfında diğer kızlar gibi davrandığım, oynadığım yani doğal ve gerçek ben, çocuk ben olduğum zamanlarda çeşitli alay edilmelere, sözlü tacizlere maruz kalmıştım.

Dişilik benim için herkes kadar zor bir de üstüne alay edilesi bir şeydi yani.

Ergenlik dönemim herkesin ortak problemleri dışında çok daha zorlu geçti. Çünkü transseksüalitenin doğası gereği beyin yapım ve bedenim farklı cinsiyetlerdeydi ve ben erkek ergenliği yaşamak zorunda kaldım.

Düşünün, beyniniz, karakteriniz, her şeyiniz kadın ama siz bir erkek bedenine hapissiniz ve o beden her gün daha fazla erkek hormonuna maruz kalıyor.

Oysa toplum bilinçli olsa ve biz transseksüeller sonradan edineceğimiz cesaret ve bilince o yaşlarda sahip olabilsek tüm bunların tedavisi var. Nihayet kendimle çatıştım ve kendime dedim ki "ben bir kadın isem bunu kimseden saklamama gerek yok kimsenin de cinsiyetimi benden çalma hakkı yok."

Nihayet bedensel değişime başladığımda karşıma çevreye açılma, herkese derdini anlatma, kendini baştan yaratma ve yaratırken eski seni sana hatırlatan bazı şeylerin o iğrenç psikolojisine katlanma çabasına girme gibi yepyeni problemlerim olmuştu.

Yüzdeki kıllardan kurtulmak için giriştiğin lazer epilasyon tedavisi bir trans kadının bedensel olarak yaşadığı ilk acı

Evet kaşlarımı aldığım andan itibaren sokakta çok rahat gezebilen bir kadındım zaten ama pek çok transseksüel acılı estetik operasyonlara maruz kalmak zorunda. Hormon ilaçlarına başlayabilmem için doktorların transseküalite tanısı koymasını beklemek, sonrasında hormon ilaçları alışım ve ikinci bir ergenlik dönemine giriş psikolojik olarak zorlayıcıydı.

Artık tamamen ait olduğum cinsiyette yani kadın olarak görünüyorken sesim büyük bir problemdi. Bu konuda da bir kaç kez alaya maruz kaldım. Bir gün çok ağladım. Sesimi düzeltmeye çok çabalamıştım ama başaramadım. O günü çok iyi hatırlıyorum. İyi ki o kadar ağladım ki bugün sesini de eğitebilmiş, inceltmiş, artık hiç bir yerde transseksüel olduğu anlaşılmadan rahat ve özgürce yaşayan sıradan bir kadın oldum.

Dünyada gelmiş geçmiş tüm doğum sancılarını analar yaşamamış gibi şimdi de doğurgan olmayışımla alay ediliyordu.

"Kadınım diyorsun ama anne olamayacaksın hahaha"

"Rahat ettiniz mi? "Diye haykırasım vardı... Ben de doğuramayan kadınlardanım işte!.. Cinsiyet düzeltimim sürecinde mahkemelere kendimi kanıtlamak zorunda kaldım... Sanki ameliyat olduğumda kısır kalmayacakmışım gibi üreme yeteneğinden yoksun olduğumu kanıtlamakla uğraştım.

Tek başıma çıktığım bu yola ilk adımımı da KizlarSoruyor'la birlikte atarken tıpkı reel hayatımdaki gibi burada da binlerce insanın sevgisini kazandım, binlerce güzel kalp tanıdım. Buradaki ilk zamanlarımda "ahaha ucube misin sen?" diyenlerin şimdilerde "kusursuz bir kadınsın, sana hayranım" deme riyakârlıklarına şahit de oldum tabii.

İzmir'in göbeğinde bile eve gece 12'de dönerken takip edildim, taciz edildim

Reddettiğim adamların beni inatla evime kadar takip edip manyak gibi nereye saklandığımı aramalarını korkuyla izledim. Israrla tanışmak isteyen iğrenç yüzlere baktım. Tecavüzü yaşamadım ama o yüzlerde tecavüzü gördüm.

Hatta bir keresinde beni takip eden bir adamı fark edip "bacım yardım edeyim, böyle adiler her yerde var, benim de kız kardeşim var" diyerek beni korumak adına benimle yürüyen adam ben eve girecekken önüme geçip "numaranı ver yoksa bırakmam" diye yalvarmış, zor kurtulmuştum. Aynı adam bir kaç gün sonra ben sahilde yürürken peşime takılmıştı ve bu kez maksadı beni korumak değildi. Hızlıca kalabalığa karışmak, keyifle yaptığım yürüyüşü sonlandırmak zorunda kaldım. Kâbuslar gördüm, o insanın kapıma dayandığını gördüm rüyalarımda.

Önümde bir kaç ameliyat var... Üstelik her ameliyatta kanamamın durmasına engel bir hastalığım olduğunu yeni öğrendim. Ama vazgeçmeyeceğim. Kadın olduğum için ölmeyi çoktan göze aldım.

Ben güçlü bir kadın oldum çünkü kendime emek verdim, tırnaklarımla kazıyarak bugünlere geldim, kendimi mükemmelleştirdim, eğittim, değiştirdim, kabullendirdim, güçlüklere göğüs gerdim.

#KadınOlmak 8 Mart 2017 günü de diğer günlerdeki gibi çok zor olacak bizim için. Ama ben o gün beni takip eden bir erkeğe tırnaklarımı çıkaracağım, çektiğim bedensel acılara yenilerini ekleyip hepsini beni ben yapmalarına yardımcı oldukları için kucaklayacağım.

Hani özel insanlarla içilir ya kırmızı şarap, "hayatımda kimse yoksa bile ben yeterince özelim " diyerek o gün kendime fazladan bir kadeh şarap daha dolduracağım.

Günümüz kutlu olsun, kolay geçsin.