Annemler eve "görücü" diye kapı kolu kadar birini getirdi, sinirden ağlıyorum?

Kızlar gerçekten ellerim titriyor, az önce hayatımın en büyük vizyonsuzluk sınavını verdim. Annemler tutturdu "çok beyefendi, çok zeki, bilgisayar mühendisi" diye... Kapıdan bir girdi, şok oldum. Yani boyu benimle aynıdır herhalde, omuzlar falan çökmüş, bütün gün bilgisayar başında oturmaktan yüzü kireç gibi olmuş garibimin.

Oturmuş bana hâlâ "veri analizi masterı yapacağım, şu projede yazılımcıyım" falan anlatıyor. Ay tatlım, sen o daracık omuzlarınla dünyayı kurtarsan ne olur? O çok güvendiğin yazılım işini zaten artık yapay zeka yapmıyor mu? Yarın öbür gün işsiz kalınca o boyla posla ne yapacaksın çok merak ediyorum. lol.

Gerçekten anlamıyorum; insan hiç mi aynaya bakmaz? Bir erkek 1.85 değilse, o heybetli duruşu yoksa sadece "iyi çocuk" olarak kalır, fazlası olmaz yani. Çocuk konuşurken heyecandan terledi resmen, o kadar ezik bir enerjisi vardı ki odadan çıkınca direkt pencereleri açtım ruhum darladı. 🤢

Annemlere diyorum ki "Bana hakaret mi ediyorsunuz?", onlar hâlâ "parası var, kariyeri var" diyorlar. Ya parası olsa ne olur? Yapay zeka senin mesleğini bitirmiş, genetiğin zaten bitik... Ben yanıma yakışacak, hani şöyle ortama girince "bu kim" dedirtecek birini istiyorum; evde kod yazıp doritos yiyen birini değil.

Bu tarz tiplerin kendilerini geliştirince her şeyi çözeceklerini sanması bana aşırı komik geliyor. Boyun kısa, tipin de ortalamanın çok altındaysa istersen CEO ol, o 'aura' olmayınca olmuyor işte canım. Bu durumu anneme nasıl anlatırım?