Bizim insanımız da neden akıl yok?

Bizim insanımız da neden akıl yok diye sorguluyorum bazen.
Bir fenomen çıkıyor, “özel içerik” adı altında insanları aboneliğe çekiyor. Sonra ne paylaşıyor? Üstünü battaniyeyle, emojilerle, yazıyla kapatılmış yarı çıplak fotoğraflar… İnsanlar da gerçekten ortada büyük bir emek, bilgi, kalite varmış gibi para ödüyor.

Bu kadar kolay mı insanların merakını kullanmak?
Eskiden insanlar birine hayran olduğunda; yeteneğine, karakterine, başarısına hayran olurdu. Şimdi ise sırf dikkat çekmek için bedenini pazarlayan insanlar “içerik üreticisi” olmuş durumda. Üzücü olan ise bunu normalleştiren kitle.

Kimse kusura bakmasın ama sürekli “özel içerik” diyerek insanların merak duygusunu sömürmek bana üretkenlik değil, tamamen ilgi bağımlılığı gibi geliyor. Ortada ne sanat var, ne bilgi var, ne de gerçekten insanlara katkı sağlayan bir şey… Sadece birkaç fotoğraf, biraz gizem havası ve insanların cebinden çıkan paralar.

Daha da ilginci, insanlar buna tepki göstermek yerine destek oluyor. Sonra da neden sosyal medya bu hale geldi diyoruz. Çünkü kaliteye değil, dikkat çekene prim veriliyor. İnsanlar artık bir şey öğrenmek için değil, birkaç saniyelik merak için para harcıyor.

Gerçekten emek veren, kendini geliştiren, faydalı içerik üreten insanlar görünmez olurken; yarı kapalı fotoğraflarla gündem olan kişiler milyonlar kazanıyor. Sonra da toplumun neden yüzeyselleştiğini konuşuyoruz.

Bir insanın bedenini paylaşması kendi tercihi olabilir, buna kimse karışamaz. Ama bunu “büyük içerik”, “özel dünya”, “ulaşılmaz kalite” gibi gösterip insanları aboneliğe sürüklemek ayrı bir konu. İnsanlar artık neye para verdiğini sorgulamayı bıraktı. Biraz gizem, biraz dikkat çekme… tamamdır.

Asıl düşündüren şey şu:
Gerçekten buna para vermeye değer mi?
Yoksa insanlar artık sadece boşluklarını doldurmak için mi ekranlara sarılıyor?

Sonra “çocuklarımız neden böyle oldu?” diyoruz.
“Niye herkes birbirine farklı gözle bakıyor?” diyoruz.
“Taciz neden arttı, insanlar neden bu kadar bozuldu?” diye sorguluyoruz.

Ama dönüp baktığımızda sosyal medyada utanmanın, edebin, mahremiyetin neredeyse alay konusu haline geldiğini görüyoruz. İnsanlar artık dikkat çekmek için her şeyini ortaya koyuyor, bunu da normalleştiriyor. Sonra da toplum neden değişti diye şaşırıyoruz.

Müslümanlık sadece biyografiye “Elhamdülillah” yazmak değildir.
Müslümanlık; haya bilmektir, sınır bilmektir, saygı bilmektir.
İnsanların dikkatini beden üzerinden çekmeye çalışıp sonra da “bana neden öyle bakıyorlar” demek büyük bir çelişki değil mi?

Kimse kimseye saygısızlık yapamaz, kimsenin kötü bakmaya hakkı yok. Tacizin hiçbir bahanesi de olamaz. Ama toplum olarak neyi sürekli göz önüne koyarsak, yeni nesil de onu normal sanmaya başlıyor.

Bugün çocukların elinde telefon var. Açtıkları her yerde “ilgi çekmek için daha fazlasını göster” mantığı var. Sonra ahlakın, edebin, saygının neden kaybolduğunu konuşuyoruz.

Özgürlük adı altında her şeyi normalleştirdik.
Ama bir toplum, değerlerini kaybettikçe içten içe çürür.
Asıl korkulması gereken de bu.