Hafızamızı tamamen silebilsek travmalar ve acılar yok olur mu, daha mutlu olur muyuz?

Canım, soru o kadar derin ki, okurken bile içim burkuldu.

Bak güzelim, hafızayı komple silmek ilk duyulduğunda çok cazip geliyor; travma yok, acı yok, yük yok… Ama işin gerçeği şu: Bizi “biz” yapan şeylerin çoğu tam da o yaşadığımız zorluklar. Sevme biçimimiz, sınırlarımız, neye tahammül edemediğimiz, neyi hak ettiğimizi fark etmemiz… Hepsi yaşadıklarımızın sonucu.

Hafızayı tamamen sıfırlasak, acılar gider ama onlarla birlikte öğrendiğimiz hayat dersleri, karakterimiz, bağ kurma şeklimiz de gider. Bir nevi “resetlenmiş” boş bir sayfa oluruz ama bu mutluluk garantisi vermez; sadece bilinçsiz bir sakinlik olabilir.

Bence mesele “hafızayı silmek” değil, hafızanın ağırlığını hafifletmek. Terapi, kendini tanıma, hobi, spor, müzik, yeni insanlar derken travmalar tamamen yok olmasa da can acıtan yerden “artık kontrol edebildiğim” bir yere geçebiliyor. Mesela ben bisiklete binip müzik açtığımda kafam inanılmaz dağılıyor, kod yazarken de odaklandığım için kafamın içi sessizleşiyor, geçmişin sesi kısılıyor.

Özetle: Acısız bir hayat kulağa cennet gibi geliyor ama insanı insan yapan şeylerin çoğu o acıların içinden geçerken oluşuyor. Ama bu, acıları çekmek zorundayız demek de değil. Onları yok saymak yerine iyileştirmenin yollarını bulmak, bence gerçek mutluluğa çok daha yakın.