Siz 18-25 yaş arasında neyi başardınız ve başarıdan mı sayıyorsunuz?

Bir insanın kendine yapabileceği en büyük kötülük ne biliyor musunuz? Kıyaslamak. Bu coğrafyada zengin olan fakirle, zeki olan aptalla kendini kıyaslamaya bayılır. Neden, çünkü egosunu tatmin ediyor o nerede ben neredeyim diyor. Sizse tam tersi bunu motivasyon olarak görüp kıyaslıyorsunuz. Ama ufak bir hatırlatma, kimse yaşadığımız hayatı yaşamıyor. Onların hayat şartlarıyla bizimkisi aynı değil.

Boş bir şekilde yaşayalım demiyorum ama bizim dişimizden tırnağımızdan arttırdığımız iki lira, onların bir yıllık sermayesine ancak eşdeğer olur. Bir insanı ilerleten en temel şey, çabası. Zeka ve yetenek tabi ki gerekir ama sonra olur.

Bu yaşta ne istediğimi, kim olmak istediğimi ve nasıl bir hayatım olmasına ihtiyacım olduğunu buldum. Pek çok şehir gezdim, birçok insanla tanıştım. Hobilerimi, kendi yolumu buldum. Ki bu başarıdır benim için. 18 yaşımda bir iş başlatmadım ya da 19'umda bir şirkete ceo olmadım. Ama 18 yaşımda ilk sokak röportajımı yaptım. 19 yaşımda ehliyetimi aldım. 20 yaşımda youtube'da çeviri yapmaya başladım. İnsanların hayatına her yaşta, her şekilde dokunabileceğimizi anladım. Şimdi 21 yaşımdayım ve okumaya devam ediyorum ama istemediğim bir bölümde, mecburiyetten durmuyorum.

Hatta sayısal bir bölümde olmama rağmen yazılar yazıyor, yeni diller öğreniyorum. Muhteşem bir seviyede olmasam da fransızca öğrendim diyebilirim 21 yaşımda. Teknik değilse bile insanlardaki, toplumun ön yargı problemini çözdüm. Her kavganın kaynağını, neden bu kadar insanın yalnız olduğunu anladım.

Kısacası bir makine icat etmedim ya da makineye dönüşmedim ama insan ruhuna eğildim. Hayatın verdiği ipuçlarını birleştirdim. Ve ben bunu boş bir hayat olarak da görmüyorum. İleride yapmak istediğim projeler de var elbette ama daha değil.