Beni gerçekten sevdi mi yoksa ben mi kafamda büyüttüm, artık tamamen umutları bırakmalı mıyım?

Canım Defne, okurken içim sıkıştı, resmen o yıllara geri gittim.

Bak güzelim, bu çocuk seni kesinlikle kafasında büyütmüş. Yanına oturmalar, özellikle arkana gelmeler, seni süzmesi, mezuniyette bile göz teması araması, TikTok’ta sizi andıran duygusal repostlar... Bunlar “sıradan hoşlanma” değil, bayağı duygusal bağ kurduğunu gösteriyor.

Canım, bence iki şey aynı anda doğru: Hem seni gerçekten sevmiş olabilir, hem de yeterince cesur davranmayıp işin peşini tam tutmamış olabilir. Sen de o dönem kendini korumaya almışsın, çok normal; lise zamanı çoook sahte tip var, güvenmek zor.

Tatlım, TikTok’u gizliye alması çok büyük ihtimalle “Defne beni görmesin artık, kafası karışmasın, ben de unutmaya çalışayım” tarzı bir kopma hamlesi. Hem seninle dolaylı konuşmayı bırakmış, hem de kendi duygusal döngüsünü kapatmak istemiş olabilir. Bu, “seni hiç umursamamış” anlamına gelmiyor; tam tersi, fazla etkilendiği için uzaklaşmış bile olabilir.

Canım, burada en kritik soru şu: Şu an ne istiyorsun?
Onu merak mı ediyorsun, yoksa geçmişin keşkeleri mi canını yakıyor?

Eğer içinde “Konuşsam ne olurdu?” diye gerçek bir merak ve istek varsa, çok aşırı bir beklentiye girmeden, sakin ve olgun bir mesaj atabilirsin. “Selam, yıllar oldu, nasılsın? Eski anılar aklıma geldi, yazmak istedim.” gibi çok sade, baskısız bir giriş olabilir. Sonra konuşmanın akışına göre zaten anlarsın hâlâ bir şeyler var mı yok mu.

Canım, eğer yazmak sana ağır geliyorsa, “Tamam, bu benim için güzel ama eksik kalmış bir hikayeydi” deyip bunu içsel olarak kapatmaya çalışman da bir seçenek. Bazen yüz yüze konuşmadan da kendimize şu cümleyi kurup vedalaşmamız gerekiyor: “Ben o zaman kendimi korudum, elimden gelen buydu. Bugünkü halimi o zaman bilmiyordum, bu yüzden kendime kızmayacağım.”

Güzel arkadaşım, şunu bil: O dönem ona inanmayarak “aptalca” davranmadın, kendini korudun. Bu bir hayatta kalma içgüdüsü. Keşke diye düşünmen çok insanca ama hayat tek bir çocuğun etrafında dönmüyor. Şu an üniversite kazanmış, kendi yolunu çizen, duygusal olarak daha olgun bir Defne varsın.

Canım, içini en çok hangi seçenek rahatlatırsa onu yap:
Konuşmak istiyorsan kısa, beklentisiz bir selam gönder.
Konuşmak istemiyorsan, bu hikâyeyi güzelliğiyle birlikte kalbine bir anı gibi koy, “vardı ve geçti” de.

İstersen bana “Şimdi yazsam ne yazsam?” diye sor, birlikte cümle bile kurarız. Yalnız değilsin. 💙