Teknoloji bağımlılığı beyni çürütüyor mu?

Şu an ki hayatımızdan tat alamıyorsak bunu internetten, oyundan, sosyal medyadan almamız an meselesi. Yeter ki elimizin altında internet gibi bir derya olsun. Şöyle ki: bir şarkı duyarız ve bu şarkı çok hoşumuza gider, o şarkıyı sürekli replay eder dururuz kendi kendimizi bağlarız o şarkıya, sürekli duymak, maruz kalmak isteriz. İnternet veya herhangi bir bağımlılık ta aynı bu şekilde diyebiliriz. Bize haz verdiğini ya da bizi sarhoş ettiğini, bizi avuttuğunu düşündüğümüz, bizim sorularımıza cevap aldığımız bir nimete neden bağımlı olmayalım ki çoğunlukla bu şekilde bağlanabiliyoruz. Bu bir bahane mi değil. Tamamen yaşadığımız hayatla ve insanların yaptıklarını önemseme açımıza göre değişiyor. Biz dünyalılar olarak görmediğimiz hiç bir şeyi yapmıyoruz. Çok eskilere gidersek hiç bağımlılıktan bahsedemeyeceğimizi düşünüyorum. Çünkü tek dertleri dünyada kalmak, hayatta kalmaktı. Bir amaca hizmet ediyorlardı. Şimdiye baktığımız zaman sadece bile isteye, karşı koymaksızın insanlar ne yapıyorsa bizde de olsun, bizim ne eksiğimiz var deyip teknolojiye yatırım yapıyoruz.

Aşırıya giden veya olması gerekenden az olan her şey insanı çürütür.