İlk Kara delik Teorisi ve Kara Deliklerin Yapısı

@Yarennn02 ile birlikte yazdık, kendisine değerli katkılarından dolayı teşekkür ederim.

1783 yılında DR.John Michell, kütlesi belli bir boyuta ulaşmış süper yıldızların çekim kuvveti o kadar güçlü olacaktır ki, bu çekim kuvvetinden hiç bir şey kaçamaz, ışık bile demesi ile ilk karadelik teorisi ortaya atıldı.

John Michell bu yıldızlara kara yıldız dedi. İlk çıktığı zamanlar herkesin imkansız olabileceğini düşündüğü bu teori, 1964 yılında kupu takım yıldızından gelen sinyaller araştırılırken doğru olduğu kanıtlandı.

Karadelikler nasıl oluşur?

Bir yıldız çok yüksek bir kütle çekimi ile, büyük miktarda hidrojen gazının birleşmesi ile doğar bu birleşimde ortaya çıkan sonuçlar ile, atomlar birbirine çarpmaya ve sıcaklığı arttırmaya başlar ve bir zaman sonra hidrojen atomlar birleşerek, helyum atomlarını oluşturmaya başlar.

Ancak helyum atomunun ağırlığı, 2 hidrojen atomunun ağırlığından küçüktür ve kalan kütlede enerji olarak açığa çıkar ve bu enerjinin formülünü de, Einstein'ın ünlü E=mc^2 formülü ile hesaplanabilir. Bu süreçte yıldız genişlemeye devam eder, ancak Kütle çekim etkisi ile de dengede kalır fakat bir noktada, tüm hidrojen atomları helyumu oluşturur ve helyumda birleşerek karbon atomlarını oluşturur ve bu işlem demir elementine kadar devam eder.

Kütle çekim etkisi ile de dengede kalır, fakat bir noktada tüm hidrojen atomları helyumu oluşturur ve helyumda birleşerek, karbon atomlarını oluşturur bu işlem demir elementine kadar devam eder.

Semir elementi ise kendi başına yeni bir element oluşturamaz ve artık yıldız çok ağırlaşır bu yüzdende soğumaya başlar. Bu soğumayı önleyecek bir ısı olmadığı içinde giderek küçülmeye devam eder. Bu işlemden sonra, süpernovaya veya hipernovaya dönüşür belli bir boyutun altındaki yıldızlar patladıktan sonra, arkasında nötron yıldızı bırakır ama belli boyutun üstündekiler ise arkasında kara delikleri bırakır.

Kara delikleri, önemli olaylarından birisi birleşme veya çarpışma zamanlarıdır. Kara delikler uzayda çarpıştığında, yerçekimi dalgaları olarak bilinen uzay zamanda dalgacıklar gönderir.

NASA, bugüne kadar 50 kara delik birleşme olayı tespit etmiştir.

NASA'nın, kara delikler için en dikkat çekici tespiti, 6 bin ışıkyılı uzaklıkta parlak bir X-ışını kaynağı olan Cygnus X-1 ile geldiğini açıklaması.

Kara deliklerin, Kuasarlar(Quasars) olarak radyo emisyon kaynakları vardır.Madde bir kara deliğe düştüğünde, Cygnus X-1'in güçlendirilmiş şeklinde birleşir ve ısınır.

Kara deliklerin yakınında, yerçekimi kuvvetleri çok güçlüdür, ince bir parçacık dizisine gerilirsiniz, kara deliklerin içinde, spagettifikasyon olayı vardır. Yani, çok güçlü bütünleşik olmayan bir yerçekimi alanında, herhangi bir madde, uzun ince şekillere dikey olarak gerilmesi ve yatay olarak sıkıştırılmasıdır. Yoğun bir şekilde, gelgit kuvvetleri(Tidal Forces) yapısının sonucudur.

Hubble uzay teleskobu, uzaydaki bir yıldız bir kara deliğin yakınından geçerse de, benzer kara delik yıldızı, kendisine doğru çekerek parçalayabileceğini göstermişti. Kara deliklerin içine çektiği madde hızlandıkça ve ısındıkça, uzaya X-ışınları yayar.

Kara deliklerde, The event horizon ya da Olay ufku, kafamızı karıştırdığı yerdir. Çünkü klasik Newton fiziğinin yetersiz kaldığı, kara deliklerde olanların özüne inmek için, kuantum teorisine girmemiz gerekiyor. Genel görelilik, madde bir kara deliğe düştüğünde bilginin yok edildiğini söyler.

Kara delikler için, integral ya da bütünleşik bir teori, bizlere uzay-zamanı, analitik bir şekilde çözmemize yardımcı olabilir. Sürekli genişleyen evrenimizin, en sıradışı kara deliklerini ve birçok olayı ve olguyu. Belki de, tekilliği (The Singularity) çözebiliriz.

• Uzayın, Heyecan Verici Gök Varlıklarını Bize Gösteren Teknoloji: Hubble Uzay Teleskobu
• Big Bang Teorisi ve Big Bang Her Şeyi Açıklıyor mu?