Bilgisayar Bağımlılığının Zarar Veren Yönleri!

İnternet bağımlılığından senelerce muzdarip olmuş biri olarak bu Bence'yi yazmak istedim. Başında geçirdiğim vakti de baştan söylemem gerekirse, kesintisiz olacak şekilde on sekiz saat ile iki gün arasında değişirdi. Neden bağımlı olduğuma değinmeyeceğim. Sadece etkilerini ve hissettiklerimi adım adım yazacağım. Başladığında neler hissettim, neden bağımlılık şiddetlendi, bilgisayarsızlıkta neler oldu; hepsini yazacağım. Fazla uzatmadan konuya gireyim.

NOT: Oyun değil, bilgisayar bağımlısıydım. Ama oyun oynamam mümkün olduğu için oyun oynardım. Oyun olmasa bile internet veya telefon bağımlılığı bastırabilirdi. Ekran bağımlılığı olarak da bilinir bu durum...

Başlangıç (Yarım saat ile iki saat arası)

Bağımlılık başladığında bağımlı olduğumdan emin değildim. İşime gelmiyor da olabilirdi tabi. Bir şeye canım sıkıldığında benim rahatlamamı sağlıyordu. İlk oturduğumda (Bağımlılığın başladığını düşündüğüm zamandan bahsediyorum) öyle rahatladığımı hissettim ki anne kucağı gibi gelmişti. Ama sorunlar üst üste geldikçe azar azar bağımlılığım artacaktı.

Bilgisayarın yasaklanması ters tepti (İki saat ile beş saat)

Ailem, bilgisayardan dolayı derslerden zorluk çektiğime inanıyordu. Beni doktora götürdüler. Bilgisayar yasaklandı. Bilgisayarsız durmam mümkündü (ve her zaman mümkün oldu, ağlayasım bile gelmezdi) ancak hiçbir şeye odaklanamıyor, ne yaparsam yapayım hep bilgisayarı düşünüyordum. Ne kadar ders çalışmam gerekirse gereksin yine ders çalışamıyordum. O sene sınıf tekrarına kalacaktım. Sonra bilgisayar oynamama izin verildi. Tabii bu durumun yaşanması canımı sıkmış, bilgisayara olan özlemim de bağımlılığı şiddetlendirmişti. Ama bağımlılık henüz tam anlamıyla beni etkileyecek raddeye gelmedi.

Üniversiteye hazırlık ve problemlerin bağımlılığı beslemesi (Sekiz saat ile on iki saat)

Babam, hayatımla ilgili kararları benim yerime vererek istemediğim, hedeflemediğim şekilde hayatımı şekillendirmeye çalıştı. Kısmen başarılı oldu. Üniversiteye gittim. Ama ne istediğim bölümdü ne istediğim bir üniversiteydi. Bilgisayar bağımlılığı bu kısımda şiddetlenmedi. Ama bana verdiği ilk zarar ortaya çıktı, dikkat eksikliğim vardı. Hiçbir şeye odaklanamıyordum. Zaten dersleri sevmediğim için çalışmazdım da. Bir sorunum olduğumda bilgisayara koşmaya devam ettim. Ailemle aram iyi olmadı. Çok mesafeliydim. Memlekete gelirken özlediğim tek şey bilgisayarımdı, ailem değil. Eve gelirdim, bilgisayar oynardım ama aileme fazla zaman ayırmazdım. Zaman ayırmamı, beni göremediklerini söyleseler de bunu takmazdım. Bilgisayar zamanla benim ailem gibi olmaya başladı.

Kısır döngüye giriş ve oyun satın almalar/mikro ödemeler (On iki saat ile otuz altı saat)

Dersler daha da berbatlaştı, çalışmak istediğim zamanlar oldu, zorla sevmeye çalıştım ama olmadı. Bölümü bırakmaktan da hoşnut değildim. Babam hedeflerime yönelmemi kesinlikle istemiyordu. Sadece kendisinin doğru bildiğini savunup dururdu. Annemle de geçmişten gelen kırgınlıklarım ondan uzak kalmamı sağladı. Bilgisayardan başka hiç kimsem yoktu. Bilgisayar bağımlılığından dolayı uyku düzenim gitmişti. Bazen bir hafta güneşi görmediğim oluyordu. Bilgisayardan kalktığımda gözlerim kararıyor, bazen çarpıntım oluyor, uykum gelmiyordu. Üniversiteye bilgisayar götürmediğimden dolayı yemekten kısıp internet kafelere gitmiştim. Üstelik günde tek öğün yemek yemeye alışmıştım. Karnım acıkmıyordu. Başarım dibe vurmuştu. Düşeceği en son noktadaydı. Sınavlara girmeme gerek bile yoktu.

Bu durum kendimden nefret etmemi sağlayıp öz güvenimi yok etmeye başlamıştı. Aynaya bakmak midemi bulandırıyordu. Hiçbir işe yaramayan bir zavallı görüyordum. Aylık kredi almaya başladım. Bilgisayar oyunlarına çok fazla para dökmeye başladım. Bir bilgisayar oyununa veya oyun içi içeriğine 200-300 TL yi gözümü kırpmadan verebilirdim ve verdim.

Bağımlılığı kabullenmem (On sekiz saat ile otuz altı saat)

Artık bağımlı olduğumu her ne kadar işime gelmese de kabul ettim. Önümde iki alternatif vardı. Ya bilgisayardan vazgeçip hayatıma çeki düzen verecektim ya da bilgisayar bağımlılığımı gözardı edip böyle yaşamaya devam edecektim. Ailem haline gelen bilgisayardan vazgeçmem pek ihtimal dahilinde gelmiyordu. Bilgisayarla beraber yaşanabilecek bir hayat ise yaşanmaya değmeyecekti. Kendimden nefret etmem, intihar kararı almamda bana kolaylık sağladı. Yaz okulunda kaldığımda sınavlar çok kolaydı ve onlara çalışmak istemiyordum. Anormal bir ruh hali içindeydim. Ailemin yanına geri döndüm. İntihar planlarını yapmış ve buna karar vermiştim. Günlerim sayılıydı. Mutlu hissetmeye başlamıştım.

İşlerin ciddileşmesi (On sekiz saat ile iki gün)

Bir kızla tanıştım. Aşık olduğum ilk ve son kişiydi. Belli sebeplerden dolayı olmadı. Zaten kaybedecek bir şeyim de yoktu. Battı balık yan gider hesabı üzüldüğümü bile umursamıyordum. En nihayetinde kendimi öldürecektim. Planladıklarımı yaptım. Ailemin vereceği tepki dahil hiçbir şey umurumda değildi. Girişimim başarısız oldu. Kıza olan duygularım ilk başta bilgisayardan tamamen alıkoyabildi. Okulu dondurdum. O sene tedaviye başlandı. Bilgisayar hiç yasaklanmadı. Bilgisayar bağımlılığının meydana gelme nedenlerine odaklanan bir terapi aldım. Bağımlılık bir süre sonra hızla düşüş yaşadı ve kayboldu. Bölüm değiştirip sevebileceğim bir bölüme geçiş yaptım. Bağımlılık sonradan tekrar ortaya çıkmadı. Ama ailemi asla sığınacak bir kapı olarak göremedim. Bilgisayar gibi bir makineye bağlanmak yerine korkmadan mücadele etmediğim için o sene kendime olan nefretim azalmadı. Artık kendimden nefret etmesem de bu konuda kendimi affedemem.