Her insanın içinde bir güzellik olduğunu düşünüyor musunuz?

Düşünüyorum.
Kimisi iyi olan her şeyini kötülükle örter.
Kimisi kötü olan her şeyini iyilikle.
Kim olmak istediğine insanlar kendileri karar verir aslında.
Biraz da psikolojik bir vaka olarak tanımlıyorum ben bu durumu.
Yani bir insan hayatı boyunca hiç sevilmemiş olabilir.

Hayatına giren herkesten kötülük görmüş olabilir.
Kötü olmayı genel bir insan özelliği olarak algılıyor olabilir ve biri gerçekten ona değer, kıymet verdiğinde bunu idrak edemeyebilir. Çok doğal bence.

Çoğu insanın içinde bir güzellik var ama herkesinki aynı şekilde ortaya çıkmıyor. Bazılarının iyiliği hemen belli oluyor bazılarınınki ise yaşadıklarından dolayı bastırılmış oluyor gibi. Ancak tamamen içinde hiçbir güzellik yok diyebileceğim çok az insan olurdu. Yine de bazıları o güzel tarafını göstermek istemiyor belki de artık inanmıyor ona.

Her insanın içinde saklı bir güzellik vardır, ama herkes o güzelliği gösterecek kadar cesur değildir. Kimi yorgunluktan gizler, kimi kırılmaktan korkar. Oysa insanın içindeki güzellik, bir kalp çarpıntısında, bir gülümsemede, bir susuşta kendini belli eder. Kirli dünyada bile tertemiz kalabilen bir yan vardır içimizde. Yeter ki o yan susmasın, çünkü insanı gerçekten güzel yapan şey, kalbinin derinliğinde saklı olan ışığıdır.

Her insanın içinin kötü ve çirkin olduğuna inanırım ben.

Bu devirde milyonda bir ihtimal o yüzden herkesi iyiyse kötüsüyle kabullendim... Ama her kötüyü değil tabii... İçi güzel olan belli eder zaten...

HYır bazıları aşırı kötü ve şerefsiz iyilikten nasibini almamış canavarlarda var etrafımızda

Her insanın içinde bir kötülüğün olduğu fikrine daha yakınım..