Kendimden nefret ediyorum… Güzellik herkese var, bana yokmuş gibi okuyanlar klişe şeyler yazmasın çünkü çok kötüyüm 😔?

Lütfen okuyan kişiler klişe seyler yazmasın çünkü çok doluyum. Ben 18 yaşında bir kızım… Ve şu an yazarken gerçekten ağlıyorum. Çünkü artık dayanamıyorum. Kendimi bildim bileli çirkinim. Burnum yamuk, yüzüm eğri gibi duruyor, hiç simetrik değil… Ne fotoğrafta, ne aynada, ne kamerada güzel çıkmıyorum. Özellikle arka kameradan kendime bakmak beni mahvediyor. Gerçekten çok çirkinim… Bunu hissediyorum, görüyorum. Her gün bununla uyanmak, bununla yaşamak o kadar ağır ki anlatamam.

Akranlarım güzel… Tenleri pürüzsüz, ciltleri ışıl ışıl. Dudakları dolgun, yüzleri minnoş ve simetrik. Saçları hep düzgün, gülüşleri bile güzel. Herkes onların çevresinde olmak istiyor. Birileri onları beğeniyor, iltifat ediyor, peşlerinden koşuyor. Ben hep dışarıdan izliyorum. Kimse bana bakmıyor bile. Görünmez gibiyim. Hatta bazen fark edilmemek bile daha iyi geliyor çünkü fark edilince de sadece yargılandığımı hissediyorum.

“İç güzellik önemli” diyorlar ama dış görünüşün her şeyi belirlediğini yaşıyorum. İnsanlar ilk saniyede karar veriyor senin hakkında… Ve ben o ilk saniyede hep eleniyorum. Bu düşünce beynimi kemiriyor. Kendimden tiksiniyorum artık. Her sabah yüzüme bakmak işkence gibi. Fotoğraf çekinmek istemiyorum, dışarı çıkmak istemiyorum. Hayat enerjim kalmadı. Bu yaşta böyle hissetmek çok yorucu…

Ne yapacağımı bilmiyorum. Gerçekten çıkış yolu yok gibi. Lütfen, bu duyguyu anlayan biri varsa, bu çukurdan çıkabilen biri varsa bana bir şeyler yazsın. Lütfen içten olun, çünkü bu bir heves değil, bu bir kırılma… Kalbim kırık. Kendime her gün zarar vermemek için direniyorum.

Lütfen klişe şeyler yazmayın çözüm...