Dış görünüşü kötü olan bir insan kalan hayatını sizce nasıl geçirmeli?

Demek istediğim şey, genel olarak insanlar tabiki ön düşünce olarak karşısındaki insana bakıyor gerek fiziğine , gerek eline yüzüne, gerek duruşuna veya hitabına.
Ama hayatı yaşıyan ve kazık yemesine gerek yok yani hayatı yaşamış iyisiyle kötüsüyle hayatı tatmış olan insanlar ve iyi olgunlaşmış insanlar için dış etken o kadar önemli olmuyor.

Olgunluk dediğim şey ise birisinin sana gelip sen çok çirkinsin ama ben seni çirkinken seviyorum demesi değil tabi ki. burada bahsettiğim şey ilk dediğimle bağlantılı, Dış görünüşün o insanı iyi veya kötü daha az etkilicek ve güzellik kavramı onun için değişmiş olacak. Bu olduğu zamanda sana kendini çirkin hissettirmez aksine seni sevdiği sana değer verdiği için seni eksik görmiyecek.
Sende ne varsa onlar güzel olacak onun için.

Yani çirkinlik diye bir şey yok aslında.
Bana göre çirkin kendisine değer vermeyen , bakmayan, pasaklı dolaşan, görgüsüz ve kendisini geliştirmemiş birisidir. Yüz güzelliği veya vücut simetrisi değildir.

Pollyannacilik olması için kendimi güzel görmem gerekir bence. Ben bu durumda kendimi yakışıklı veya karizmatik görmüyorum, genele göre bende kendimin çirkin olduğunu biliyorum veya düşünüyorum. Hayatıma giren çıkan insanların veya hayatın bana öğrettiği şeyleri söylüyorum sana. İster inan ister inanma. Sen netsin bu konuda fikrinin değişmesini istemiyorsun.

Dediğin şey doğru ama bu tüm dünya için geçerli değil. Beni seven kişi benim sesimi hareketlerimi bilerek sevdi mesela. İlk başta beni görmemişti, beni sevdikten sonra nasıl göründüğümun önemi kalmadı yani. O yüzden diyorum bazı insanlar farklıdır senin duruşuna bakışına veya herhangi bir farklı durumuna aşık olabilir sevebilir. Bu sevgi saf Sevgidir bu yüzden dış görünüşün sevgisj için engel değildir.