Türkiye’de boşanmalar gerçekten psikologlar ve aile terapistleri yüzünden mi arttı?

Saygı olmadan geriye ne kalır?

Bence bu tartışma konuyla ilgili değil. Terapi, insanların yaralarının en derin noktalarına inmelerine yol açtı. Boşanmalar yaşandıysa, bunun nedeni dile getirilmeyen sorunların ve birikmiş duygusal borçların yeniden ortaya çıkmasıdır. Sürekli inkâr halindeyseniz ve pasifliği bir savunma mekanizması olarak kullanıyorsanız, bir noktaya kadar dayanabilirsiniz, ancak daha sonra zihniniz ve bedeniniz tükenir. Bence bir terapiste gitmek, bazı çiftlerdeki belirli sorunların uyarı işaretlerini çok açık bir şekilde ortaya koymuştur.

Birbirini sevmek ve saygı duymak birliğin temelidir. Eğer bir eş buna saygı duymaz ve her şeyi diğerine yüklemeye çalışırsa, bu bir çift değildir; sürekli olarak benzinle beslenerek alevleri zararlı bir şekilde yeniden alevlendirmeye çalışan, sonsuza dek yanan odun gibidir. (Yükselen kara alevlerde saflık yoktur; ateş parlak olmalı ve uyumlu ve dengeli bir şekilde beslenmelidir.) Bir birliktelikte boşanma asla istenmez, ancak gerekirse sürekli çaba ve özen gerektirir (iyi niyet, karşılıklı adalet arzusu ve sürekli nezaket, yıkmak ve kendini yok etmek yerine inşa etmek için!). Diyelim ki, yeni nesiller ağır yükler taşımak istemiyor çünkü çözümlerin var olduğunu anlıyorlar. Şimdi, boşanmalar oluyorsa, bunun nedeni baştan beri kusurlar olması ve çiftin güvenliği ve refahının temelinde tam bir çöküş yaşanmasıdır. Kimse sevdiği birini terk etmekten hoşlanmaz. Bazı ayrılıkların tek gerçek nedeni zehirlilik ve tehlikedir.

Türkiye’de boşanmaların artmasını tek bir nedene bağlamak doğru değil; ekonomik şartlar, değişen yaşam tarzları ve bireysel beklentiler de bu durumu etkiliyor. Ancak bana göre asıl fark, ilişkilerde gösterilen sabır ve çabanın azalması. Eskiden bozulan şeyleri tamir etmeyi öğrenirdik; bugün ise bazı ilişkilerde bu yaklaşım eksik kalabiliyor. Psikologlar ve aile terapistleri elbette insanların iyiliğini gözetir, fakat kimi durumlarda toparlanma ihtimali olan ilişkilerde bile ayrılık daha kolay bir çözüm gibi görülebiliyor. Oysa her ilişki emek, anlayış ve çabayla değerlendirilmeli; hemen vazgeçmek yerine gerçekten onarılabilir olup olmadığına bakılmalı.

Hayır tabii ki. Evlenince erkekler babaları gibi yaşamak istiyor ama kadınlar anneleri gibi yaşamak istemiyor. Eskiden kadın evden gelinlikle çıkarsa bitti, aileler kızlarını satılacak birer mal olarak gördükleri için parayı aldıkları anda bir daha kızlarının kendi evine gelmesine izin vermezlerdi. Artık aileler de olması gerektiği gibi ne olursa olsun çocuklarının yanındalar, kadınlar da hak etmedikleri saygısız muamelelere sessiz kalmıyorlar ve en iyisini yapıp boşanıyorlar. Sonuçta herkes bir kere geliyor hayata ve hiçbir kadın kendisini mutlu etmeyen bir evliliğe katlanmaz, katlanmamalı.