Türkiye’nin boşanma oranı dünya ortalamasının üzerinde. Sizce ilişkilerde beklentiler mi arttı, sabır mı azaldı?

Türkiye'de boşanmalar da arttı, evlenmeler de azaldı, doğum oranı da düştü: bunları birlikte ele almak gerekir. Hepsini birlikte ele alırsak doğru sonuca erişebiliriz. Türkiye'de beklentiler 20 - 25 yıldır çok yükseldi. Bu beklentilerin yükselmesinin altında ekonomik ve sosyal bir gerçeklik yok. Birileri çok iyi hayat yaşıyor, istediğini alıyor diye herkesin bunu yapabileceği anlamına gelmiyor. Herkes en iyisini hak ettiğine inanıyor ve çoğu insan azına, asgarisine veya orta düzeylisine kabul olmuyor. Herkes nasıl en iyisini hak edebilir ki, herkesin en iyisini hak ettiğinin delili nedir? Bir arkadaşın "Sen en iyisini hak ediyorsun?" demesi mi? Tabi ki böyle olmamalı.

Ayrıca yüzlerce yıllık değer yargılarımız, kadına, aileye, topluma bakışımız yasalarla değişti ama bu bakışın imkanlarının %100'den faydalanmak isteyen insanlar hala var. Örneğin bugün kadınlar iş hayatında bir erkek kadar, hatta çoğu zaman erkekten daha iyi noktalarda yer bulabiliyor. Bugün bir kadın en az erkek kadar eğitim hayatında başarılı olabiliyor. Bugün sağlık konusunda bir kadın bir erkek kadar iyi tedavi edilebiliyor, bugün kadın erkeklerle eşit yurttaş. Buraya kadar sorun yok. Ama yine kadınlar ebeveynlerinin sosyal güvensinden evlenene kadar yararlanabiliyor, sağlık konusunda sonsuza kadar bakılabiliyor, evlenince de eşinin sosyal güvencesinden faydalanabiliyor. Ama erkek çocuğu eğer okumuyorsa 18 yaşını geçtiği zaman kendi sigortası bulunmak zorunda, ebevenylerinin sigortasından yararlanamıyor, eğer erkek okuyorsa bu sefer de 25 yaş sınırı var. Erkek 18 yaşından büyükse hiçbir surette ölen ebeynlerinin maaşından faydalanamıyor. Oysa yasalar kadını birey haline getirmişti ama birey olan kadın yine babası, annesi, devlet üzerinden pozitif ayrımcılık denen ekstra haklar alma eğiliminde. Boşanma durumuna geldiğimizde erkek nafaka ödüyor, evlilik birliği içinde edinilen mallar ortak bölüşülüyor, ev erkeğin eviyse bile boşanma aşamasında aile şerhi koyulursa erkek o evi hem satamıyor hem de o evden çıkmak zorunda kalıyor. Erkek askere de gitse inşaatta da çalışsa madene de gitse en zorlu iş kollarında çalışıyor ama buna rağmen kadınlar erkekleri evde ev işi yapmamakla eleştiriyor, bu eleştiri çoğu zaman psikolojik şiddet boyutuna erişiyor. Medya her şeyi tek taraflı görüp sürekli erkeği eleştiriyor. Medyada tartışılan konularda bir erkeğin haklı çıkma ihtimali çok düşük. Erkek bugün eşinin istediği koltuk takımını aldığında "psikolojik şiddet" iddiasıyla karşı karşıya kalıyor ve mahkemeler bu tür soyut şeyleri bir delil olarak ele alıyor. Oysaki ekonomik şartları sağlayamayan erkekler değil devlet organizması. Burada bir fatura çıkarılacaksa devlete, işverenlere, özel sektöre ve ekonominin tüm paydaşalarına çıkartılmalı.

Kısaca yasalar kültürü, kültür yasaları takip edemiyor, bugün kadını birey yapan yasalar var ama kültür birey olan kadına hala pozitif ayrıcalıklar verir durumda, yasalar da sanki kendisi kadına bireysin dememiş gibi yasalar önünde erkekten üstün hale getiren pozitif ayrımcılık maddelerini koymuş durumda. Kadının beyanı esastır gibi mantık dışı, erkeği daha kendisini savunmadan suçlu hale getiren hukuki durumlar var. Bu hukuk düzeni, bu sosyal düzen olduğu sürece ne erkekler evlenmek ister ne evliler mutlu olur. Ya tam eşitlik gelmeli ya da eski kültürümüze dönülmeli.

Genel olarak konuşuyorum; kadınların bitmek bilmeyen istekleri, kaprisleri, eşlerini sevmek yerine eşyaları sevmeleri, maddeci olmaları, erkek üzerinde kurmaya çalıştıkları üstünlük çabaları mesela. Bunlar erkeğin, bir kadından adım adım uzaklaşmasına sebep olan davranışlardır. Haliyle sabır da zamanla yok oluyor, tahammül bitiyor. Boşanmalar şöyle dursun; daha önce evlenmek isteyen erkeklerin bugün evlenmek istemediklerini görüyorum ve sayıları da günden güne artıyor. Güven diyin, maddiyat diyin, her anlamda bir korku hakim. Bazıları mecburiyetten yalnızlığa yöneliyor.

sabır gereksiz kaldı.

niye sabredelim ki diyor insanlar haklı bir şekilde, sonuçta kimse babasının hayrına evlenmiyor herkesin amacı mutlu olmak, sözün ona eşin seni mutlu edemiyorsa boşuyorsun oluyor bitiyor, insan sayısı çok fazla ve insanlar birbirine çok kolay ulaşabiliyor yani seçenek çok bu sefer de kimse kendisini mutlu etmeyene razı gelmiyor.

insan her zaman tembel ve hedonist bi varlıktı, sadece imkan kısıtlılığı bizi aksine mecbur bırakıyordu şimdi insan ve imkan fazla o yüzden de insan değersiz.

İkiside. Kimse karşısında ki insanı sevmeyi kabul etmeyi istemiyor. Kafasında bir profil çiziyor ki bunu da popüler kültür standartlarına göre çiziyor ve istiyor ki karşısında ki insan tam olarak öyle olsun. Tabi öyle olamayacağı için sorunlar büyüyor sürekli. Ayrıca teknoloji çağı her şeyi çok hızlı yaşayıp tüketiyor doğal olarak sabır kavramı eriyip bitiyor ve hemen sıkılmalar başlıyor.