Yirmi şehidin ardından susmak mı zor, unutmamak mı?

Bugün yüreğimde bir boşluk hissettim çünkü ülkemize ait Türk Silahlı Kuvvetleri’ne ait bir C-130 kargo uçağı, Azerbaycan-Gürcistan sınırında düştü ve 20 askerimiz şehit oldu. Sabahın sessizliğinde aldığım haber, o kahramanların her birinin birer insan olduğunu, umutları, evleri, sevdikleri olduğunu yeniden hatırlattı. Kalkıştan sonra yalnızca yirmi yedi dakika içinde radar kayıtlarından kayboldukları açıklandı. Kaderin bu acı cilvesinde enkazdan gelen görüntüler ve yakınlarının gözyaşları, hepimizin ortak yasına dönüştü.

Hava Pilot Yarbay Gökhan Korkmaz
Hava Pilot Binbaşı Serdar Uslu
Hava Pilot Binbaşı Nihat İlgen
Hava Pilot Üsteğmen Cüneyt Kandemir
Hava Uçak Bakım Üsteğmen Emre Mercan
Astsubay Üstçavuş Berkay Karaca
Astsubay Üstçavuş Emre Altıok
Astsubay Üstçavuş İlhan Ongan
Astsubay Üstçavuş Burak İbbiği
Astsubay Kıdemli Başçavuş Nuri Özcan
Astsubay Başçavuş Hamdi Armağan Kaplan
Astsubay Başçavuş Emrah Kuran
Astsubay Başçavuş İlker Aykut
Hava İkmal Astsubay Kıdemli Çavuş Ahmet Yasir Kuyucu
Hava Ulaştırma Uzman Çavuş Emre Sayın
Hava Kıdemli Başçavuş Ümit İnce
Hava Başçavuş Ramazan Yağız
Hava Uzman Çavuş Cem Dolapçı
Hava Başçavuş Akın Karakuş
Hava Başçavuş Burak Özcan

Bu bir sayı değildi, her biri bir dünya taşıyordu; bir gülüş, bir koltuk, bir evdeki sessiz bir sandalye artık boş kaldı. Şu anda ülkemiz yas içinde ancak yas, acının ağırlığıyla değil, o 20 ruhun bıraktıklarıyla anlam kazanmalı. Onların adıyla, hatıralarıyla, bırakmış oldukları mirasla yürümeliyiz. Kimseyi unutmadan, yalnız bırakmadan…