Türkiye’de aile içi psikolojik şiddet neden bu kadar derin ve görmezden geliniyor?

Gerçekten kelimesi kelimesine doğru tespitler…
Çocuğun nasıl bir insan olacağı, en başta onu yetiştiren büyüklerin sevgisine, ilgisine ve değer aktarımına bağlı.
Eskilerde sevgi eksikliği vardı ama yine de saygı, adab-ı muaşeret, kültür gibi değerler aktarılırdı.
Bugün ise hem sevgi eksikliği hem de o değerlerin kaybı bir arada.
O yüzden bozuk toplum, çocuklardan değil; onlara yanlış örnek olan, sevgisiz ve değersiz büyüten büyüklerden kaynaklanıyor.
Değişim, önce yetişkinlerin kendini düzeltmesiyle başlar.
Mesela çocuklara iyi eğitim ve öğretmen olacaklarına sürekli kıyaslama yapıyorlar yok milletin evlatlarına özeniyorum yok sen 30 yaşına geliyorsun da böylesin gibi

Toplumu çocuklar oluşturur.
Ama çocuklar, gördükleri yetişkinlerden öğrenir.
Yetişkinler iyi öğretmen olacağına, çoğu zaman sadece kıyaslama yapıyor:
“Milletin çocuğu şöyle, sen niye böyle değilsin?”
Oysa kıyaslama, çocuğun özgüvenini yıkar, sevgiyi ve güveni değil kırgınlığı büyütür ve kişiyi daha hırçın hale getirir

Çocuğa değer vererek, onu dinleyerek, doğruyu örnek olarak göstererek yetiştirmek gerekir.
Yanlış yetişirse toplum bozulur, doğru yetişirse toplum düzelir.
Toplumun bozuk olmasının sebebi çocuklar değil, çocuklara yanlış örnek olan büyüklerdir.

Evet, sana kesinlikle katılıyorum. Türkiye’de gerçekten de sağlıklı bir iletişim kültürü yerine, yanlış bir “otorite kültürü” hâkim. Üstelik bu kültür sadece büyüklere karşı işlemiyor; anne-babaya, devlete, patrona, hatta sırf makamı yüksek diye herhangi birine karşı gösteriliyor. İnsanlar haklı olsalar bile, karşılarındaki kişi “otorite” konumundaysa geri adım atmayı öğrenmiş durumda. Bu da haksızlıkların sürekli tekrarlanmasına ve insanların adalet duygusunun zayıflamasına yol açıyor.

Asıl tuhaf olan ise, bu kültürün sorgulanmak yerine kuşaktan kuşağa aktarılması. Eleştirmek yerine, “büyüklerin sözüne karışılmaz”, “devlete laf edilmez”, “patron ne derse o olur” gibi kalıplarla bu düşünce korunuyor. Böyle bir toplumda ne bireysel özgürlükten ne de adil bir düzenden söz edebiliriz. Çünkü otoriteye körü körüne itaat, hataların düzeltilmesini değil, daha da kökleşmesini sağlar.

3 sene önce çok yakın bir arkadaşım iş yerinde patronundan dayak yediği için ağzı burnu kan içinde eve geldi. Çocuğun ailesi çocuğun arkasında durup patrona haddini bildireceğine aynı senin söylediğin gibi patron ne derse o olur, patron ne yaparsa yeridir gibi laflar söyleyerek çocuğun daha çok moralini bozdular. Hatta babasından bile tokat yemiş sonra. Gururuna yediremedi sonra intihar etti öldü çocuk. Ama böyle aileler oldukça çocuk asla ama asla kendini savunmayı, hakkını aramayı öğrenemez. Böyle aileler farkında olmadan kişinin psikolojik sağlığını elleriyle yok eder. Ailesinden bir kişi belki çocuğun arkasında olsaydı çocuk şu an hayatta olacaktı. Bu ülkede yaşanılmaz.

Yemin et!!! O kadar yani!!!
Aile resmen kendi çocuğunu kendi elleriyle ölüme yollayacak kadar bu sahte hiyerarşiye tapmışlar.
Bu aptal hiyerarşi yüzünden toplumda haksızlık normalleştiriliyor.
Hep tehdit ve korku kültürü var

Evet kardeşim inanmıyorsan çocuğun ismini bile verebilirim internette araştırabilirsin

İnanıyorum sana ama onların yaptıklarına inanamadım

Bende beklemiyordum

Yemin et! O kadar yani…
Aile, kendi çocuğunu korumak yerine, onu kendi elleriyle bu sahte hiyerarşiye kurban etmiş. Patron ne derse doğru, devlet ne yaparsa haklı, anne baba ne yaparsa sorgulanmaz… İşte bu zihniyet, haksızlığı normalleştiren ve hatta haklıymış gibi gösteren en büyük zehir.
Mesela; ‘Sen kimsin ki anne babana karşı geliyorsun?’, ‘Sen kimsin ki devlete laf ediyorsun, vatan haini misin?’, ‘Sen nesin ki patrona karşı geliyorsun?’ gibi cümlelerle hem korku hem de suçluluk aşılıyorlar.
Ve bu zehir sadece ailede değil, toplumun her kademesinde yayılıyor. Otoriteye körü körüne itaat, haksızlıkların üstünü örten, adaleti boğan bir kültüre dönüşmüş durumda.

Maalesef öyle Halil abi. 50 yıl geçse yine bir gelişme olmaz bu ülkede. Hatta daha beter olur.

Çok daha beter olur dostum Erhan