Yalnızlık mı beni seviyor, ben mi yalnızlığı seviyorum?

Kolejde okuyorum, iyi bir eğitimim var. Annem hayatını kaybetti, pek iyi bir ilişkimiz de yoktu fakat üzülmüyorum. Çünkü farklı bir bakış açım var. Dine inanan biriyim ve öldükten sonra yok olmuyorsak neden biri öldüğünde üzüleyim? Bu düşünceye tutunarak delirmemeye, umursamamaya çalışıyorum. Babam var, ama aslında yok gibi de. Yabancı ülkede çalışıyor ve bana maddi açıdan destek oluyor. Ama sanırım abartı hızını alamayıp bana "sadece" maddi olarak destek oluyor. 1 kardeşim var, fakat annem hayatını kaybettikten sonra başka şehre gitti. Koleje yakın bir yerde kirada kalıyorum, ufak tefek işlerde çalışıp geçimimi sağlamaya çalışıyorum. Pek arkadaşım yok, beni sevecek bir sevgilim de yok. Yani, ben herkesin yanında olmaya, onları iyi hissettirmeye, destek olmaya çalışıyorum ama arkamı dönüp baktığımda orada kimseyi göremiyorum. Okulda sohbet ettiğim kişiler var ama benimle dalga geçiyorlarmış gibi hissediyorum. Biraz sessiz, içine kapanık biriyim ama beni tanısalar severler bence. Herkese elimden geldiğince destek olmaya, onları iyi hissettirmeye çalışıyorum ama arkamı dönüp baktığımda orada kimseyi göremiyorum. Tamam sevgiye muhtaç değilim, ama beni de sevsinler, bana da sarılsınlar istiyorum. En son ne zaman birine sarıldığımı hatırlamıyorum mesela. Yalnız olmayı seviyorum ama bazen bundan nefret ediyorum.