Abilerimle babam madenci. Yardım etmek için hataya gittiler. Abim Bu gün ilk defa annemle konuşmuş. Onları ilk kez gördüm. Mutsuzluk diye tabir edebileceğim bir şey de değil bu. Yüreğim dağlanıyor sanki.
Ciğerim parçalanıyor hele çocuklar ah o bebekler çok üşüyorum baba diye inleyen yavru.. hüngür hüngür ağlıyorum vinç olasım uçak olasım var. Olamıyorum. Galiba ilk kez çaresizliği bu kadar derinden hissettim. Çok zor. O yavruları gördükçe çocuğu için kolunu kestirip vefat eden babayı duydukça içim eziliyor…
Zaman bile saramaz çok zor... Ciddi anlamda psikolojik destek gerekli ülkecek
0
3 Yorumla
Soran
+1 yıl
Ben burada Hiç bir şey görmedim ama pazartesiden beri uyku bile uyuyamıyorum. İnsanların ölülerinin taşların arasında olduğunu düşündükçe kusmaktan bi hal oluyorum. İçim bulanıyor