Selçuk Bayraktar: "Harf inkılabı düşünmeye vurulmuş en büyük darbedir." Aynı fikirde misiniz?

Harf devrimi öncesinde dil Arapça değildi, Arapça, Farsça, Türkçe karışımı olan Osmanlıcaydı, ancak Arap harfleri ile yazılıyordu. Bugün sadece Osmanlıca bilen biri Arap ülkelerine gitse iletişim kuramaz, anlaşamaz. Bildiği dil Arapça değil çünkü.

Tabii ki onaylamıyorum. Sadece senin yazdığın görüşteki yanlışlığı düzelttim. Dil o zaman Arapça değildi, sadece Arap harfleriyle yazılıyordu ve Arap harflerini de öğrenmek çok zordu, Latin alfabesinin kolaylığıyla karşılaştırılamaz bile. Benim yazdığımı da okursan, daha iyi anlatmış olurum. Sevgiler.

Estağfurullah, cahillik imasında bile bulunmak haddim değil, yanlış anlaşıldıysam özür dilerim.

işiniz gücünüz, yalan, dolan, iftira. rumları denize döktükten sonra, denizden mi toplayıp amir yapmışlar? hangi aptal inanır ki buna? kimmiş bu amirliklere getirilen ermeni ve rumlar? Osmanlı'yla karıştırıyor olmayasın? Bak bakalım Osmanlı'da hangi bakanlar, bürokratlar ermeni ve rum'muş:
(alan yetmediği için hepsini yazamıyorum)
Hariciye Nazırları: Aleksandros Karateodori Paşa (1878-1879), Gabriel Pasha ve Sava Paşa (1879-1880)
Hazine-i Hasa Nazırlar: Agop Ohanes Kazazyan (1876-1891), Mikail Portakalyan Efendi (1891-1897), Ohanes Sakız Efendi (1897-1908)
Niafia Nazırları: Ohanes Çamiç Efendi (1877-1878), Aleksandr Karateodori Paşa (1878), Sava Paşa (1878-1879)
Orman ve Maadin Nazırları: Mavrokordato Efendi (1908-1909), Aristidi Paşa (1909)
Ticaret ve Ziraat Nazırları: Bedros Kuyumcuyan Efendi (1880), Gabriel Noradonkyan Efendi (1908-1909)
Ayan Üyeleri (1876): Antopolos Efendi, Aristarki Bey, Daviçon Karmona Efendi, Musurus Paşa, Serviçen Efendi, Dr. De Katro Bey, Mavroyeni Paşa, Karatodri Paşa, Abraham Karakahya Paşa
Ayan Üyeleri (1908): <>Azaryan Efendi, Basarya Efendi, Bohor Efendi, Fethi Franko Bey, Gabriyel Noradonkyan Efendi, Mavrokordato Efendi, Mavroyeni Bey, Oksanti Efendi, Yorgiyadis Efendi, Aram Efendi, Popoviç Temko Efendi, Babıali Hukuk Müşaviri Gabriel Efendi (Gabriel Efendi Paris Konferansı’nda Ermeniler için toprak talep etmiş, Lozan Konferansı’na Ermeniler adına katılmıştır.)
Büyükelçiler: Y. Fotiades Bey Gobdan Efendi (Atina), Azaryan Efendi (Belgrad), Karatodri Efendi (Brüksel), Blak Bey (Bükreş), Yanko Karaca Misak Efendi ve Aritraki Efendi (Lahey), K. Musurus Paşa, Alfred Rüstem Paşa ve Antopulo Paşa (Londra), Naum Paşa (Paris), S. Musurus Bey ve Y. Fotiades Bey (Roma), Nikola Gobdan Efendi (Sofya), A. Vogorides Paşa (Viyana), L. Aristarki Bey ve A. Mavroyeni Bey (Washington). Konsolos ve sekreterler ise Türklerden çok Ermeni ve Rum kökenliydi.

(Yalan söyleyenler, iftira edenler, ancak Allah’ın âyetlerine inanmayanlardır. İşte onlar, yalancıların tâ kendileridir.) [Nahl 105]
kıçından uydurduğun yalan ve iftiraları çürütmeye devam edeyim:
1926 yılında çıkıp 1965’e kadar yürürlükte kalan 788 sayılı Memurin Kanunun 4. Maddesi memur olabilmeyi “Türk olma” şartına bağladı ve kamu hizmetleri gayrimüslimlere kapanmış olmakla kalmadı, o dönemde memur olan gayrimüslimlerin de işlerine son verildi. 1965’de çıkarılan 657. Sayılı kanun memur olabilmek için “Türk Vatandaşlığı”nı yeterli saydı.

Şimdi bak bakalım rum ve ermenileri bakan/bürokrat yapan, işletmelerin %90'ında gayrimüslim çalışmasına izin veren Osmanlı mı korumuş müslümanları yoksa buralarda en az yarı yarıya müslüman türk çalışma şartı getiren Cumhuriyet mi?

İktisadî alandaki Türkleştirme Cumhuriyetin ilk yıllarında yabancı sermayeli ticari müesseselerde istihdam edilen azınlıkların sayıları ile ilgili olarak bir kotanın uygulanmasıyla kendini gösterdi. 1923 yılına kadar bu müesseselerin yönetici ve memur kadrolarının yüzde 90’ı gayri müslim ve yabancı uyruklu kişilerdi. 1923 yılında tüm yabancı şirketlere Müslüman memur çalıştırmaları şart koşuldu.6 Bu karar gereğince yabancı müesseselerde çalışan personelin yüzde 50’sinin Türk (Müslüman) olmaları şart koşuldu, bu şartı uygulamayan müesseselerin de kapatılacakları bildirildi.7 Müttefik Kuvvetleri yüksek komisyonerlerinin bu uygulamanın Lozan Antlaşması’nın 39. maddesini ihlâl ettiğine dair itirazları da Türk makamları tarafından red edildi. Türk makamları “Türk hükümetinin ülkenin çoğunluğuna ait unsurların ülkedeki önemli bir iş alanına iştirak etmekten mahrum kalmamalarına ciddi bir şekilde dikkat etme hakkına sahiptir. Lozan Antlaşması’nın 37. ve 39. maddelerinin hükümleri, Türk hükümetinin bu hakkına aykırı olmadığı gibi, hükümetin bu görevini de azaltmaz” şeklinde cevap verdi.8 Bu cevapta dikkat çekici olan kullanılmış olan “ülkenin çoğunluğu” tabiri oldu. Bu da 1924 Anayasası’nda yer alan dil, din, ırk farkı olmaksızın vatandaşların eşit olacakları hükmünde yer alan eşitliğin kâğıt üstünde kaldığını ve Müslüman-gayri müslim ayrımının mevcut olduğunu bir kez daha hatırlatmış oldu. İktisadî alandaki Türkleşme bir yerde Millî Kurtuluş Savaşı’nın bir devamı olan “İktisadî Kurtuluş Savaşı” anlamına geldi, “Millî İktisat” ilkeleri ile uyumlu oldu. Esas amaç ticarî ve sınaî faaliyetlerde gayri müslim unsurun yerine (Müslüman) Türk unsurunun ikame edilmesi oldu.