Bir Zamanlar Gülüşleri Güneş Elleri Umut Olan Çocuklar Anısına

Az az ölüyoruz hergün havadan sudan bahseder gibi..

Adana'da ortaokul öğrencilerinin kaldığı kız yurdunda akşam saatlerinde yangın çıktı. Yangında 11 öğrenci ve 1 görevli hayatını kaybederken 22 öğrenci hastaneye kaldırıldı.
Ne kadar da basit yazılıyor, ne kadar da basit ifade ediliyor değil mi? Peki o çocukların ailelerinin hissettikleri, çektikleri acılar, evlatlarını kaybetme duygusunu anlatmak kolay mı dile? Kolay mı geliyor yine söylemeye?

Hazineler dolusu bir servetten daha değerli bir şey varsa eğer, o da iyi bir çocuğun yetiştiğini görüp bilmektir..
Biz o güzel çocukların ölüm haberlerini aldık. Yanarak en acı şekilde öldükleri kiminin ihmal olarak adlandırdığı, kimininse kader olarak adlandırdığı ölüm haberi..

Ben o meleklerin can verdiği binanın duvarlarına mutluluğun resmini çizemem artık. Ama acının en heybetli heykelini dikebilirim.

Hayat nefes aldığımız anlarla değil nefesimizi kesen anlarla ölçülür. O gece yangının gerçekleştigi saatlerin bırakın acısını ne saniyesini ne salisesini nede hissedilen acıların etkisini ölçebiliriz.

Ölümün olduğu bu dünyada hiçbirşey o kadar da ciddi değildir aslında..

Sen saçlarına baharlar tak çocuk
Gülüşün güneş,
Ellerin umut olsun.
Çaresizce ölüme merhaba deme çocuk,
Vücudun yangın yeri değil,
En güzel hayatlarda en güzel yerler senin olsun..

(Adana'da çıkan yangın sonucu hayatını kaybeden ortaokul öğrencilerinin anısına..)