Para & Ekonomi

Canlı Bombanın Yarattığı Bir Patlamanın İçinde Kalmış Birisi Ne Hisseder? Bizzat Yaşamış Birinin Ağzından Dinlemek İster misiniz?

Çok düşündüm, kafamda çok tarttım bu benceyi yazıp yazmamak konusunda... En sonunda kendimi bu benceyi yazarken buldum. Nedeni ise biraz içimdekileri dökmek, biraz insanların beni anlamasını sağlamak biraz da bazı şeylerin 2 GÜNDE unutulmamasını sağlamak... Şimdi başlıyorum başımdan geçenleri anlatmaya.



İlk önce İstanbul'daki olay için üzüntümü buradan da dile getirmek istiyorum. Orada ölen vatandaşlara, vatandaşlarımıza çok ama çok üzülüyorum. Nitekim benim anlatacağım bomba içinde kalma olayı, istanbul'daki değil. Ben 13 Mart günü erkek arkadaşımla birlikte kızılay patlamasının 50 metre ilerisindeydim... Yazacaklarım bununla ilgili.

Canlı Bombanın Yarattığı Bir Patlamanın İçinde Kalmış Birisi Ne Hisseder? Bizzat Yaşamış Birinin Ağzından Dinlemek İster misiniz?


Bu siteden biri umarım benimle aynı deneyimi yaşamamıştır.


Yaşadıysa bile çok büyük geçmiş olsun. Ben 13 Mart günü, erkek arkadaşımla uzun bir aradan sonra buluşmuştum. Mutlu mutlu gezmiştik. Tunalı civarlarında dolaşmıştık. Dönüşüm ise kızılayda güvenparkın karşısındaki duraktan olacaktı. Bilenler bilir, tıp merkezi var tam güvenparkın karşısında. Orada duraklar var. Tam orada bekliyorduk işte. Ve birden bire önce ateş topu düşmüş gibi tupturuncu oldu her yer. O an aklıma gelen şey



Arkamızda kesin canlı bomba var, kendini patlatıyor ve biz öleceğiz!



oldu. Yani bir bombanın içinde kalmaktan daha kötü olan bir şey varsa o da, o an bir bomba patladığını bilerek ve bu yüzden öldüğünü bilerek ölmek olmalı. Neyse, her yer sanki güneş dünyaya düşmüş gibi tupturuncu olmuştu ve çok büyük bir gürültüyle sarsıldık, hayatımda hissettiğim en şiddetli depremi yaşadım ben o anda. Bomba patlarken her yer aydınlık olmuştu ve bu aydınlık bir çok insanın yaşamını yitirmesine neden olmuştu. Ne kadar ironik değil mi? Bütün aydınlıklar "aydınlık" değilmiş işte, bunu o gün orada çok acı bir şekilde öğrendim ben....



Neyse olayın üstünden bu kadar zaman geçmiş neden bunları burada anlatıyorsun şimdiye kadar aklın neredeydi diye soracak olursanız, size şunları söylemek istiyorum; bu olayı atlatamıyorum ve normal hayatıma dönemiyorum.



Arabaların yoğun olduğu yerlerde nefesim daralıyor, kalabalık yerlerden koşarcasına uzaklaşmak istiyorum. Üniversiteden daha yeni mezun oldum ama her şey o kadar boş geliyor ki, ben mi mezun olmuşum başkası mı olmuş hiç belli değil. Öyle bir umutsuzluk, belirsizlik var geleceğime karşı... Çünkü yarına sağ çıkacak mıyım bilmiyorum. Çevreme normal görünüyorum ama aslında içim hiç normal değil. Toplu taşıma araçlarına binemiyorum, uzun zamandır gördüğüm arkadaşlarımla cafede otururken acaba bomba patlar mı diye düşünmeden edemiyorum.


En yakınlarım bile "hadi bak bu kadar panikleme, herkes normal sana kadar böyle yapan yok" laflarını işitiyorum. İşte beni delirten de herkesin bu kadar normal olması. Hiç bir şey olmamış gibi davranması. Olmayın, normal olmayın ne olursunuz! Hep birlikte bir şeyler yapalım artık, bu ülke için geleceğimiz için. Çünkü yarın öbür gün o bombaların içinde ya biz ya da sevdiklerimiz kalacak.. Benim de bunu tekrar yaşamayacağımın bir garantisi yok. Evet yitip giden canlar için hiç bir şey yapılamaz, keşke yapabilsek. Ama biz yaşayanlar olarak bir şeyler yapabiliriz ve bunu en basitinden unutmayarak yapalım.


Bombalar bizi öldürmese bile unutmak bizi öldürüyor...


Herkes diyor ya "yaşamadan bilemezsin" diye, aynen öyle. İnsan yaşayınca anlıyor bazı şeyleri. Ve şuna emin olun ki, bu olayları yaşayan insanların yaşadığı travma yetmezmiş gibi bir de toplumun bunu 3 günde unutması daha çok öldürüyor travma yaşayan insanları. Kendimden biliyorum. Öldürmeyin bizi, öldürmeyin kendinizi... "Biz buradan bir başımıza ne yapabilir ki?" demeyin. Bu işe unutmadan başlayalım. Bunu çevremize aşılayalım. Sonra devamı gelir. Başımdan geçen olayları AHL'daki hain saldırı üstüne anlatmak istedim çünkü artık unutmayalım, ölmeyelim, devler bir şeyleri değiştirmiyorsa biz değiştirelim istiyorum. Tabii ki elimizden çok bir şey gelmez, bunun ben de farkındayım. Ama biraz bilinç uyandırıp, farkındalık aşılayabiliriz belki insanlara. Bu yazdığım bencenin de buna bir katkısı olur belki. Sevgilerle...

Canlı Bombanın Yarattığı Bir Patlamanın İçinde Kalmış Birisi Ne Hisseder? Bizzat Yaşamış Birinin Ağzından Dinlemek İster misiniz?
Cevapla
Üniversite Soruları İş Soruları Sevgi Soruları