Kendime nasıl bir yol çizmem gerekiyor?

Ailemle küçüklüğümden beri çok yakın değilim ve bu son zamanlarda garip bir şekilde beni sinir etmeye başladı. Yaşımın küçüklüğünden mi bilmiyorum fakat yaşatılanlar ve büyük travmalardan sonra onları çözmek için profesyonel yardım alırken bir anda yardım almamı zorlaştırdılar ve şu an randevu bile alamıyorum. Ailemden uzaklaşmak için elimden geleni yapıyorum fakat yapabildiğim tek şey uzaklaşmak için annemin kopyası olan anneannemde durmak. Beni almaya geleceklerini söylüyorlar fakat gitmek istemiyorum. Gitsem de yapabileceğim bir şey olmayacak. İş bulmayı denedim, pek de olumlu sonuç yok gibiydi. Üniversiteye hazırlanmam gerekiyor ama stres yüzünden elimden bir şey gelmiyor. Depresyonumun 4. yılına girmem de ayrı bir durum. Ne yapmalıyım, neleri değiştirmeliyim gram fikrim yok. İlaçlarım da bitti ve yeniletemiyorujm randevu alamadığım için. O kadar bunaltıcı bir ortam ki aile evim orada bulunmak bile istemiyorum. Yorgunum, herkes yorgun ama herkesin yorgun olması benim mutlu olmamı ya da herkeste bu sorun var diyip yaşamamı sağlamıyor. Nefes alamıyorum, yaşadığımı tam anlamıyla hissedemiyorum. Yediğime, giydiğime, yaptığıma, yapmadığıma, sevdiğime, sevmediğime her şeyime karışıyorlar ve karşı çıktığımda zorbalık derecesinde aşağılıyorlar. Her tepki gösterdiğimde beni tekrar psikiyatri kliniğine yatırmakla tehdit ediyorlar. Çok yorgunum, çok bunaldım. Ne yapmalıyım, ne etmeliyim gram fikrim yok. İnsanlar çok garip varlıklar, sadece kendi istediklerinin olmasını istiyorlar. Ben de bazen istiyorum ama elde edemeyeceğimi anladığımda bırakıyorum savaşmayı. Sadece mutlu olmayı denemek istiyorum, tatmak istiyorum. O anları özlüyorum, sadece kahkaha attığım ve kendimi güzel gördüğüm, yeterli gördüğüm. Anneme çok kızgınım, kendi yaratmaya çalıştığı mükemmel kız yüzünden bende sorunlar oluşturduğu için. Ben onun kızı olsam da onun gibi olamıyorum. O akademik başarısı yüksek olan ama devletin ayağında dönen memurlardan birisi olmasına rağmen ben farklı bir yolda farklı bir amaçta ilerlemek istediğimde beni cezalandırıyor. Kendi hayatın demesine rağmen yapmadığı şey kalmıyor. Zorlanıyorum ayakta durmakta, ne yapmalıyım bilmiyorum. Kuyunun dibine tekrar düştüm, bu sefer tırmanabileceğim çıkıntılı taşlar yok. Elimden geleni yaptım, fazlasıyla. Ama hayat bana gülmüyor. Bazen diyorum neden yaşıyorum ama aksi takdirde birkaç insanın üzülecek olması dışında bir neden bulamjıyorum. Yorgunum, biraz edebi eserlere dönüyor gibi hissediyorum yazdıklarım fakat içimi dökebileceğim kimse yok. Ne tutunabileceğim bir sevgilim, ne ailem, ne de elde tutulur bir umudum var. Bilmiyorum, bir şekilde kurtulmalıyım bu garip durumdan. Sanırım çözüm üretmeliyim küçüklüğümden beri yaptığım gibi ama çözüm üretemiyorum. Belki bana yardımcı olursunuz, ha?