Dayanamadım, Ağladım.

Asker sevgilim gecikmeli de olsa izne geldi sonunda, onun gözlerine bakıp gülmeyi özlemişim.

Daha önce ki sorduğum konuyu kendisine soramadım. Ona sarıldım ve o da bana sarıldı o kadar güzeldi ki aylardır özlediğin kişinin kokusunu içine çekmek gözlerim doldu ve yaşlar süzülmeye başladı. Canım farketti ve gözyaşlarımı sildi gözlerine bakarken aklıma nasıl yaptığının neden arattığının bilmecesi geldi ve dayanamayıp yaşlar daha fazla akmaya başladı bana, ' ağlama' der hep 'her damla yaşın benim ömrümden alır ' ama gözlerine bakarken bir anda kendimi bıraktım ve hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladım içime çeke çeke boynuna sarılıp ağladım sonra kendimi toplamaya çalıştım bana neden bu kadar ağladığımı sordu, sebebi yok dedim gözlerine baktım ve dolu dolu olan gözlerini gördüm elleriyle gözyaşlarımı silerken onunda gözlerinden yaşlar süzüldü kendime kızdım çünkü onuda üzüyordum sen de ağlama dedim gözlerini sildim sonra tekrar sordu neden dedi sebebi yok özledim dedim bana ' ben sana ağlama akan her damla yaşın ömrümden alır dedim benim yüzümden ağlıyorsun ben hayatında olmasaydım üzülmeyecektin ben seni üzemem buna dayanamam ' dedi. Bunu daha öncedende demişti. Durgunlaştı görüyor ve hissediyordum o da üzülüyordu. Gözleriyle konuşmasıyla o kadar samimiydi ki içimdeki soruları soramadım. Son gün benden söz istedi üzülmeyeceğime dair, iste böyle kalbimle inandığım tek sey sevdiği ama içimde hala o dürtü duruyor ama biliyorum seviyor ve ben de çok seviyorum. Bu konuyu askerliği bitince galiba sorarım.