Aşk çok saçma değil mi ?

Bir yerde herhangi birisiyle oturuyorsun, yürüyorsun, amaçsızca etrafına bakınıyorsun ya da tam tersi belki bir şehirde kalabalıkların arasında yaşıyorsun gülüyorsun eğleniyorsun ne fark eder ki uzaklara dalıp, onun yüzü aklına düştüğünde nerede olduğunun önemi var mı ? İlk önce onun hareketleri gelir aklına belli belirsiz heyecanlanırsın sonra ise daha karışır işler çünkü sana bakıyordur artık ve dudakları yanaklara doğru kaymaya başlar güneş gibi parlar bir yandan da gözleri hafifçe saçını toplar utangaç gözlerini yavaş yavaş kaçırır senden istesen de hatırlayamazsın artık gerisini. Ne olursa olsun hayatın boyunca o resim aklına kazınmıştır ve işte yine o an dünyanın neresinde kiminle olursan ol o aklına geldiğinde sende gülmeye başlarsın belki tek başına bir otobüste ya da kalabalık bir şehrin caddesinde ve aşk işte bu yüzden saçmadır olağan insanlara olağan dışı şeyler yaptırdığı için...

Aşk bence ütopik bir kavram siirlerin mısralarını süsleyen insanın özlemini duydugu gercekle nedense bir türlü bagdastıramadıgım bir seydir