Hiç aldatıldınız mı? Nasıl öğrendiniz aldatıldığınızı?

Aldatılmış gibi hissettim, o bile baya canımı sıkmıştı. Çok da salakça bir hikayesi vardır. Doktoranın ilk yılıydı; herkes bir yerlerden kopup gelmiş yeni ortama adapte olmaya çalışırken, bir şekilde ben de kendimi onunla yakın arkadaş konumunda bulmuştum. Sadece içinde buldum kendimi, planlanan birşey yok. Genelde bir aradaydık. Çok zekiydi, kafalarımız uyuyordu; çevredekilerden ayrı ikimizden oluşan izole bir moda geçtik ilk dönemde. Ilk yılın yalnızlık ve adaptasyon hissiyle daha da bir bağlanmışlık hissi oluşmuştu. Onun arkasında bırakıp geldiği bir kız arkadaşı olduğundan olsa gerek, duruma farklı şekilde yaklaşmıyordum, hatta hoşlandığımı düşündüğüm başka biri vardı. Gel zaman git zaman bu yakınlık duygusal boyuta geçmeye başladı konuşmalarda, bakışlarda vs. (haliyle o kadar vakit geçirmekten mütevellit -- bir de illaki içten içe bir çekim vardı herhalde benim de pek anlayamadığım. Derslerin yoğunluğundan kafa yormamıştım pek). Fakat arkada bırakılmış hala devam eden 1.5 yıllık bir ilişkinin varlığı da beynimi kurcaladığından rahat değildim. Arada fiziksel birşey geçmesini zar zor engelleyerek, bir ton hadise geçirerek (buna sarhoş kavga dolu kış soğuklarını da eklersek) bitti bu şey. Rahatladım çünkü birilerini ayırmak, başka dramalara sebep olmak daha da büyütecekti rahatsızlığımı. Ben kendi yoluma bakarım diyordum. Sonrasındaysa uzun süre de atamadım beynimden bunu düşündüğümün tersine. Tüm bunlardan sonra bir de pişman oldum; belki de ayrılmalıydı, ya biz birbirimiz için doğru insanlardıysak vs. diye. Zaten o aramızdaki gerilim durumu da hiç bitmedi konuşmayı kessek de.

Bir sonraki sene bölüme bir tane visiting student statüsünde bir kız geldi 2-3 aylığına. Partilerde rast geliyorduk. Bölümde bazılarıyla birlikte olmuş, onunla da. Aralık'ta gidecekti kız zaten. Alan razı, verip giden razı. Benim ilişkisinin bitmesine sebep olayayım diye kendimi tuttuğum, onca hadiseye ve hislere rağmen bazı şeyleri reddettiğim insana yüzeyselce el attı kız birkaç gün. Şaşırdığım şeyse onun bu yüzeyselliğe ortak olmasıydı (aldatılma hissi burada pörtlüyor). Tabii ki ortak olacak, neden olmasın, o da bir "insan". Bir de artık bana ne oluyor? Benden önce zaten çatır çatır aldatılmış olan kız arkadaşı var :/ Zincirleme efekt.

O masum kız arkadaş geldi buraya taşındı sonra. Her ikisine baktığımda demiştim iyi ki ayrılmamışlar, iyi ki bizden birsey olmamış, ve keşke de tüm bunlar hiç yaşanmasaydı zamanında, gereksizdi. Bunu ikimizin de ilk yılı sendromunu böyle saçma sapan atlatmamız diye analiz etmek istiyorum. Zamanla herşey "normale" döndü zaten.

Evet. Evliğimin bitmesiyle sonuçlandı. O dönem farklı şehirlerde yaşıyorduk geçeici bir süre iş sebebiyle. Şehir dışına çıkması gerektiğini söylemişti ve çıktıda. Fakat hiç telefonu kapalı olmayan adamın 2 gün boyunca telefonunu kapatması önce edişelendirdi sonra da şüphelendirdi. Ailesiyle birlikte merak ettik her yeri aradık fakat hasbam kadınla bereberken zamanı unutmuş:)Sonra ortaya çıktı, bana hiç birşey olmamış gibi canım, aşkım vs. Ben sakindim, bana mantıklı bir açıklama yaparsa telefonunun kapalı olduğu konusunda bu olayı kapatacağımı söyledim. Bir sürü aptalca bahane, şarjım bitti, çekmiyordu falan falan... Sonra beni aldattığını itiraf ederse, daha fazla yalan söylemzse affedebilceğimi söyledim. Her şeyi ayrıntılarıyla anlattı bana. Ben de ise hiç olmadığım kadar sabır ve sukunet hakimdi. Sebebini sordum, heyecan dedi, bir gecelik mi dedim, aylardır netten görüştüklerini ve kadının evlenmek istediğinden bahsetti. Biliyormuş evli olduğunu ve boşanmasını istiyormuş. Peki ya sen diye sordum. Kararsızım dedi. O an ben kararımı verdim.O nu da bu kararsızlıktan kurtardım ve üzerinden 6 yıl geçti. O kadınla evlenmedi, hayatına birçok insan daha girdi-çıktı. Şuan gayri meşru bir çocuğu var ve her nedense hala evlenmedi. yeterli mi hikayem arkadaşım:)