Sevilmeyen istenmeyen kız/erkek olma duygusunu hiç tattın mı?

konuşmamam için günlerce, haftalarca kaçtı benden ama ben en sonunda söyledim sevdiğimi. bu konu burda kapansın, bir daha da asla açılmasın, kesinlikle mümkün değil dedi. bir kez olsun açıklamama, neden onu sevdiğimi söylememe fırsat bile vermedi. çok acayip kalbim kırıldı. en azından konusu açılırsa bir kez olsun dinler, hayır dese bile teselli edici bir iki şey söyler diyordum ama tepkisi bu şekilde oldu. en kötüsü de kendisi benimle aylarca tek kelime konuşmadıktan, arkadaş ortamında bana yokmuşum gibi davrandıktan sonra ben artık arkadaşlığımız da tamamen bitti diye düşünüp aynı şekilde onunla yakın olmaktan kaçındığım bir gün herkese reddettiğim için trip yapıyor diye anlatması oldu. halbuki ben en azından arkadaş kalırız diye aylarca ona eskisi gibi davranırken dönüp yüzüme bile bakmayan kendisiydi. bir de insanlara nasıl böyle bir şey düşünür, aklım hayalim almıyor falan diye anlatmış. kırıcı bir şekilde reddettiği yetmezmiş gibi bir de arkadaşlar arasında küçük düşürmeye kalktı. tüm arkadaşlarımın bana acıyarak bakması, teselli etmek için bir şeyler söylemesi üzüntümü daha da arttırdı. onun yüzünden bir daha asla kimseye açılmama kararı aldım. artık bir şey olacaksa ya kendiliğinden olsun, ya da karşı taraf ilk adımı atsın.

Ben gençliğimde 6 kıza da hep platonik takıldım, zaten karşılık beklemediğim / istemediğim için bana pas verip vermemesini üzüntü konusu, gurur meselesi yapmadım. Sevilip sevilmemek, istenip istenmemek önemli değildi. Bu kişilerin bana hissettirdikleri güzeldi, gerisi önemsiz. Yanımda olmaları için bir çaba vermedim