Çok zor günler yaşıyorum , artık ölme düşüncelerine kadar geldi durum..

Bulutlar yalnız gökyüzünü değil; bazen aşağıya indiklerinde sis şeklinde her yeri kaplarlar. O zaman önümüzü bile göremeyiz. Dışımızda yaşadığımız bu durumu bazen içimizde de yaşarız. Her şey yolunda giderken, güllük gülistanlıkken hiç hesapta olmayan bir olayın yaşanmasıyla biranda, altüst olur dünyamız. İçimizde saklı endişeler, korkular, nefretler, zayıflıklar birden çıkıverir sahneye. Her biri gönlümüzü koyu bir sis tabakası gibi örter. Umut sevgi yerini karamsarlığa bırakır. Hayat devam etse de hayatımızdaki her şey belirsizleşir Hayatımızın ipleri elimizden kayıp gider.

Hayata bakış açımızı değiştirmeliyiz böyle zamanlarda. Bulutların güneşi yok edemediği gibi ruhumuzu kaplayan sisler de onu yok edemez. Bir süreliğine kapatır sadece. Bulutlar güneşi bereketli yağmurlar yağdırmak için örttüğü gibi ruhumuzu örten sisler de bizi acizliklerimizle yüzleştirerek önlem almaya, kendimizi geliştirmeye zorlar. Sonraki hayatımızın devamı için bizi hazırlar.

arkadaş aynısı bendede vardı gittim doktora hap map verdiler tüm gün leyla geziyordum.ama ben senin gibi tek intiharı düşünmüyordum toplu ölümlerin nasıl yapılacağını araştırıyordum neden tek ben öleyimki madem ben ölücem insanlar neden yaşasın pisi pisine ölemezdim.neyse uzatmayayım sonra ilaçlar beni halsiz bıraktı oysa ben oldukça haraketli hararetli ve ateşli idim.öyle pısırıklık uyuşukluk bana göre değildi.seçim yaptım ilaçları bıraktım zımba gibi sayılırım.intihara gelince o hala aklımda var ama gidersem tek gitmeyeceğim umarım ne götürsem kardır