Nostalji denince aklınıza neler geliyor?

Tek tek madde yazmak yerine, nostaljik öğeleri gerçek bir hikayeye serpiştirmek istedim.

Nostalji deyince çocukluğumdaki insan ilişkileri, yaşam biçimi, zevkler-renkler aklıma gelir.

Çocuklar, internet kafeye koşup grup halinde adam öldürmece oyunları oynayamazdı, kaba mizah yapan gevezelerin filmlerine koşmazdı. Barış Abileri, Adile Teyzeleri, kırpıkları, minik kuşları, Alfleri, Tolga Abileri vardı. Hayali bir tarih öğreten, yoz değer yargıları aşılayan İlksan ders ünite kitapçıkları, küçücük çocuklara karşı otorite kanıtlamaya kalkışan "Marş söylenirken arı soksa dahi kıpırdamayacaksanız!" diye bağıran, kıpırdayanı döven Auschwitz'den fırlama okul müdürleri de bir "Eylül hediyesi" niyetine idi.

Cam kapta Nutella'ları yoktu ama bir "çokomel"leri vardı ki kalıbı deftere süs olan cinstendi. Ve o defterlerden hatıra defterleri, günlükler, anket defterleri yapılırdı. Temiz duygular yazılırdı o defterlere. Klavye başından soğuk, duygusuzca ya da "sahte duygular"la tuş basmacalar yoktu. Kimse "140 karakter" üzerinden birbirine laf sokuşturmaz, 16-17 yaşındayken karşı cinsten bir "kurtarıcı" aramaz, "Hayat beni yoruyor" edebiyatına başvurmazdı. Hiç kimse özel hayatını bu kadar teşhir etmek ya da başkasınınkini röntgenlemek amacında değildi. Bu kadar gözleme-gözetlenme üzerine kurulu değildi hayat. Size gösterilen ilgi bir paylaşım sitesinde kim "layk etmiş"e göre belirmiyordu.

1980'lerde kafe-barlar türemişti her yerde. "Sosyalleşme" mekanları olarak önümüze sürüldüler. Bu mekanlarda doğan kuralsız ilişkiler "özgürlük" adına yapılmaya başlanmıştı, Sezen Aksu'nun şarkılarındaki gibi dağınık evlerde paylaşılanların yeterli görüldüğü ama hep "yarım kalan bir şeylerin" olduğu tuhaf ilişkiler yaşanmaya başlanmıştı. 16-17 yaşındaki kimlik arayışındaki çocuklar "Biz seviyoruz, çıkıyoruz" diyorlardı, "çıkıyorlardı" bir kafeye, bara... "Entelektüel zevklerin mekanı" imajı vermek için için genelde Yunanca, Fransızca ya da Latince bir ismi olan bir mekanda, loş ışıklar altında, beyin uyuşturan basit "müzikler" altında, henüz hazır olmadıkları bir işe girip "aşk" yaşadıklarını sanırlardı sigara dumanları, alkol kokuları çeke çeke... Karşılarındaki kişiyi de tüketiyorlardı, içlerine çektikleri sigara gibi, duman olarak geri üfleyeceklerdi...

Odalarda posterler asılıydı. Hayatlarında hiç karşılaşmayacakları ve hiçbir faydasını görmeyecekleri "yıldız"lara hayrandılar. "Trendy" görünüşlü, hayatı umursamaz felsefeleriyle "pasif direnişçi" gençlerin fotoğraflarıyla süslü dergiler kapladı ortalığı: Hey Girl, Top Pop, Blue Jean... Asit yağmuru damlaları gibi "pop star"lar düştü üstümüze. Ucube tipleri, aykırı saçları, uzaylı giysileri, çarpık dilleri, kısa metrajlı p*rno klipleri ile önümüze "idol" olarak sürüldüler... "Yaptığımız müzikle dünyayı değiştirme amacımız yok, kullanılmış mendil gibi atılacak şarkılar yapmayı seviyorum" diyen Freddie Mercury'ler "özgürlük simgesi" "örnek insan" olarak gösteriliyor ve de görülüyordu...

İlk link hariç diğerleri için yaş pek müsait değil gibi geldi ya neyse :)

link bu vardı,

link bunlar vardı,

link bu vardı mesela,

link bunları biriktir iskambil oynardık mahallede arkadaşlarla,

link ah dedeciğim...

daha neler neler :)