Yaşadığım hayattan bir şey anlamıyorum

Bir derdim var, sebebi belli olmayan ve ben kendimi bildim bileli varolan... Bulduğum çözümler geçici oldu. Ne yaptımsa düzeltemedim kendimi. Bir türlü normal olamadım. Hep uç noktalarda yaşadım hayatı ve hep yanlış yerlerde bulunmuşum hissine kapıldım.

On sekizime yeni girdim. Sosyal bilimlerde okuyorum. En iyi arkadaşlarımdan birer birer koptum. Birisi polis kolejine gitti, diğeri taşındı ve bir şekilde yalnızlaştım. Aslında yalnızlaşmak denemez. Benden çok çevresi olan pek az insan bulunur buralarda. Ama beni anlayan , sohbet etmekten ve birlikte zaman geçirmekten hoşlandığım insanların yokluğu, asıl beni derinden etkileyen.

Bir buçuk yıllık sevgilimden ayrılalı 1 seneye yaklaştı ama ondan sonra kimseyi sevemedim , o gözle bakamadım. Okul - Ev -Çarşı üçgeninde yaşadım son bir yılımı. Hergün çıktım sokaklara ve deliler gibi yürüdüm , yürüdüm , yürüdüm... İnternetkafelerde takıldım, arkadaşlarla halı saha maçlarına katıldık , playstation salonları , akvaryum hobisi uğruna harcadığım son 150 liram , tekvandoda dört aylık maceram..

Hepsi beni bir süre mutlu etti ama sonra yine kendimi kötü hissettim. İnsanlar bana çatlak olduğumu , normal olmadığımı , çok değişik bir bakış açım oldunu söylüyorlar. Evet doğru, ukalalık gibi olmasın ama akıl fışkırıyor maşallah :) Ama bu akıl beni mutlu etmeye yetmiyor. Kendimi hiç iyi hissetmiyorum şu günlerde. Hep bir karamsarlık, yarın ne yapsam düşüncesi , hiçbir şeyle tatmin olamama duygusu...

*Sahi bana ne oldu?

*Büyüdükçe mi mutsuzlaşır insan , yoksa küçükken yalanlarla mı mutludur?

*Bazı ciddi sağlık sorunlarım ben farkına varmadan beni içten içe bitiriyor olabilir mi?

*Siz aynı durumları yaşadınız mı?

Not : Ergenlikle alakalı olduğunu sanmıyorum. O durumları üç yıl önce yaşadım , geçti gitti. Şuan gayet aklı başında birisi olduğumu düşünüyorum ama hayattan hiçbir zevk alamıyorum. Okulu bırakıp kolay yoldan para kazanma yolları arıyorum. Çılgınca şeyler işte..