Kedilerime karşı aşırı derecede öfke duymaya başladım. resmen kriz geçiriyorum. yok mu bunun çözümü?

böyle giderse ikisine birden yuva bulup kedisiz yaşayacağım. Gerçekten bazen öldüresim geliyor. Ciddiyim bu konuda. Öfkeme hakim olamıyorum. Normalde gayet öfkesini kontrol altına alabilen bir insanım. Ama onların inatlaşması beni çıldırtıyor. Gerçekten çıldırtıyor.

Biri habire tuvaletini kumunun yanına yapmaya başladı. Diğeri mutfak tezgahına çıkıyor. Az önce gene çıktı. Zar zor yakaladım. Yatağın altına kaçmıştı. Kızdığımı farkedip saklanmıştı. Tuttum banyoya koydum. Ama sarsa sarsa yani. Tutamadım kendimi.

Amerikan mutfak maalesef. Gecenin köründe bardak çanak sesleriyle uyandık. Gece üç buçuk falan düşünün. Bütün uykumun ağzına edildi kısaca.

Diğeri ne yapsam huyundan vazgeçmiyor. Sekiz aylık kedi yapmaması gerektiğinin de farkında, kızdığımı da biliyor. İnatla ve inatla yapıyor.

Yaramazlıkları hariç gayet ilgili, sevgi dolu bir insanım. Umurlarında bile değil. Saatlerce oyun oynuyorum. Mamaları hep veriliyor. Kumları hep temiz. Ama yok. İkisi de birbirinden beter.

Ben de sabrımın sonundayım. Hadi ufak olan büyüyünce BELKİ huyundan vazgeçer. Ama büyüğü ne halt edicem hiç bilmiyorum. Veteriner de sallamadı açıkçası. Tepki veriyor bir şeye dedi geçti. Dili yokki söylesin yapmayayım. Ben usandım yani.

Bana sabırı nasıl aşılayacağız. Bu gidişle ya zarar vericem ya ev bulucam. Elim ayağım boşaldı gene ya.