Biricik ben ve ilişkiler üzerine

çok yalnızım, çok yalnızız

biz çok yalnız olunca, bir de biz, dert dinleyip guluyoruz. canım benligim başkasının benligiyle perçinlenemiyor. ne kadınlar ne erkekler yeterince iyi, agız tadıyla terk edilememekten sanki. "çok emek verdim bu ilişki için" diyor eski bir arkadaşım. ilişkisi evlilige gidiyormuş. ben beceremiyorum böyle şeyleri deyince tavsiye vermeyi teklif ediyor. kabul ediyorum. öyle de başkayım ki, uygulamıyorum hiçbir tavsiyesini. yine de tavsiyeler havada uçuyor. ben ona ben başkasına, o bana başkası bana. deli gibiyiz gerçekten. başkalıgı redderken, başkalıgımız gönlumuze girmiş.beni artık pek sevmedigini tahmin ediyorum neden okuyorsun?

hep ayıp oluyor, ama ayıp başkasından mı geliyor yoksa, bencil sayılarak ben mi ayıbım çözemiyorum. "boşluga duşme" dedilerdi. dumanların arasında boşluklarda salınıyorum. ilk bir kaç yıldan sonrası kolaymış, işin sırrı; emek ve özveriymiş, yok o degilmiş, işve ve nazmış, yok o da degil, kader ve kısmetmiş. emek, özveri, işve ve naza yabancı insanlar, kader kısmete baglıyorlar dogalında. bir ilişkiyi yurutmek ne kadar zor olabilir? geilyor kilitlenyor dogru insanda. ben dogru degilsem diye duşunen var mı?

biz başkayız deyip bir şeylere sırtını dönmekte sanırım çift olmanın sırrı. çok uzatmadan; ev arkadaşından, yakın dostundan, devletten, kadına karşı tutumdan, biraya zamdan, french yapan kadınlardan, acun'dan yana aynı şikayetlere sahip olmak bir arada kalmanın sırrı. ilişkiler politiktir.