Uykudan önce hep öperdim, konuşurdum, severdim. Uykudan uyandıktan sonra da öperdim, evimizin çocuğu gibiydi. Bir tane daha var ama ikisinin yeri de ayrı. Aniden beni bırakıp gitmesinden çok korkardım, öyle de oldu. Ani bir hastalık çıktı ve gitti, böbrekler bitti dedi. Oturup konuşamadım, nerede hata yaptığımızı anlayamadım. Mamayı mı çok verdim, aşıyı mı ihmal ettim, bir şeyler oldu ama inanın zaten kendimde değilim. Hayat bazen düz gitmiyor diyor insanlar, çok yıpratma kendini diyor ama acım çok taze. Böyle olması normal değil mi veya bu süreç nasıl ilerliyor, nasıl düzelirim, bu acıyı atlatan var mı?
3 ay
Aşk İlişkileri
Bebek Bakımı
Cam Cilt
Üniversite Tercih
Gündem
Güzellik & Bakım
Alışveriş & Hediyeler
Kızlar Bir Adım Öne
Tatil & Seyahat
Arabalar
Astroloji & Burçlar
Eğitim & Kariyer
Gamer
Moda & Stil
Spor
Evcil Hayvanlar
Müzik & Etkinlik
Kültür & Sanat
Para & Ekonomi
Magazin
Diziler & Filmler
Cilt Bakım
Kişilik & Karakter
Saç Bakım
Çocuk & Ebeveyn
Yeme & İçme
Cinsel Yaşam
İnternet & Teknoloji
Ev & Yaşam
Özel Günler & Hijyen
Aile & Toplum
Diyet & Beslenme
Sağlık
Diğer