Herkes beni yargılarken hayvanlara sığınmam, kedilerim ölünce yalnızlıkla nasıl başa çıkarım?

2 kedim de birer yıl arayla öldü. Aslında birinin öldüğü belirsiz, ocak 2'den beri kayıp, evi terk etmezdi 6 senedir benimle beraberdi (kışın yerleşim yerimize kurt ya da domuz sürüsü çok indi tabii) Belki de yem oldu bilmiyorum... Benim kedim meselâ asabî kediydi, köpeğe bile kafa tutan cinsten xd.

Neyse kedilerimi çok özlüyorum çünkü birtek onlar olunca yalnızlık çekmiyordum, ağlardım mesela, sırtına başımı koyup (sinirlenirdi ama olsun xd.)

Ya da vaktimi hep onlarla geçirirdim. Kimse yok zaten, kalabalık içinde tek başıma boğuşuyorum. Bir onlar vardı işte neyse...

Şimdi evimizin önünde 1 tane kedi var. Karnı acıkınca penceremin önüne gelir miyavlar, mamasını veririm severim ben de ama o kadar. Ailem eve almama izin vermiyor ki zaten dışarıda beslememe bile karşılar. O kediyi sevdikçe kendi kedilerim aklıma geliyor. Kendimi bir boşluk içinde hayvanlara verdim ben, ona sığındım en azından çünkü insanlar beni anlamıyor, anlamadıkları gibi de sadece yargılıyor, sadece kullanıyor. Bana bir Allah, bir de başını okşadığım dilsiz canlar değer veriyor.

Sadece yazmak istedim sorum yok..

Herkes beni yargılarken hayvanlara sığınmam, kedilerim ölünce yalnızlıkla nasıl başa çıkarım?
Cevapla