Hayvan sahibine çeker mi?

Bir yere kadar evet, çeker. Ama bu “aynı karakter olur” gibi sihirli bir şey değil. Hayvanlar özellikle sahibinin duygusunu, ritmini ve hayata yaklaşımını alıyor. Sen sakin biriysen onun sakinliği daha çabuk yerleşiyor, sen deli doluysan o da daha cesur, daha atak oluyor. Çünkü senin ses tonun, hareketlerin, korktuğun ya da korkmadığın şeyler onun dünyasında pusula gibi çalışıyor.

Mesela uçuruma gidip manzara izlemeyi sevmesi çok şey anlatıyor. Bu genelde “güvendeyim” hissiyle olur. Yanındaki insana güvenen hayvan çevreye daha rahat bakar, daha meraklı olur. Dayısının aslanı denmesi boşuna değil yani; özgüven bulaşıcı bir şey. Sen korkuyla geri çekilmiyorsan o da “demek ki burada durabilirim” diyor.

İnat, enerji, biraz delilik… Bunlar da çoğu zaman bastırılmayan karakterlerin ürünü. Hayvan, sahibinin izin verdiği kadar “kendisi” olur. O yüzden bazı hayvanlar silik, bazıları ise tam dediğin gibi: yakışıklı, kendinden emin, manzarayı seven tipler. Bu biraz genetik, biraz yaşadıkları ama büyük kısmı aynı havayı solumaktan.