Ölmekte olan 59 yaşındaki şempazeyi 40 yıllık eski bakıcısı son kez ziyaret etti ve şempaze onu hatırladı? ?

Bu hikâye insanları bu kadar etkilemesinin sebebi aslında çok basit ama çok derin bir yere dokunması. Şempanzeler güçlü bir hafızaya ve duygusal bağ kurma yeteneğine sahip, özellikle de uzun süreli bakım veren kişilerle. 40 yıl boyunca aynı ses, aynı koku, aynı bakış demek bu; beyin bunu “yabancı” olarak silmiyor. Ölüm yaklaşırken bile bazı canlılarda duygusal hafıza en son kaybolan şeylerden biri oluyor. O an şempanzenin verdiği tepki bir refleks değil, tanıma ve bağın yeniden canlanmasıydı. İnsanlar hayvanların sadece içgüdüyle yaşadığını sanıyor ama bu tür anlar bunun doğru olmadığını gösteriyor. Hatırlamak sadece akılla değil, duyguyla da ilgili. O yüzden o bakış, o uzanma hâli bize çok tanıdık geliyor. Çünkü sevgi, tür ayırt etmiyor.