Kuş sürekli kanser hastası annemin yanına gidiyor?

Bunu yaşayan biri olarak ne kadar sarsıldığını tahmin edebiliyorum. Annenin böyle bir cümle kurması da seni çok korkutmuş, çok normal. Ama şunu baştan net söyleyeyim: Muhabbet kuşları “gidici olduğunu anlama” gibi bir öngörüye sahip değiller. Ölümü ya da hastalığın gidişatını sezmek gibi bir bilinçleri yok. Bu, senin ya da annenin suçu olan bir düşünce değil; ağır hastalıkta zihnin kendine anlam aramasının bir sonucu.

Kuşların yaptığı şey daha basit ve daha masum. Hayvanlar rutindeki değişimi çok iyi fark eder. Annen son günlerde daha hareketsiz, daha sessiz, daha uzun süre aynı yerde yatıyor ya da oturuyor olabilir. Sesi, nefesi, enerjisi değişmiş olabilir. Kuş için bu “tanıdık ama farklı” bir durum ve böyle anlarda çoğu hayvan daha sakin, daha durağan olan kişinin yanına gider. Çünkü orası güvenli gelir. Kaos yoktur, ani hareket yoktur, gürültü yoktur.

Bir de şu var: Annen üzgün, yorgun ya da ağrılıysa farkında olmadan daha yumuşak bir sesle konuşuyor, daha az hareket ediyor olabilir. Bu da kuşu çekiyor. Yani bu ilgi “veda” değil, aksine “sakinlik ve yakınlık” arayışı.

Annenin “gidici olduğumu anladı” demesi ise çok büyük ihtimalle kendi korkusunun, yorgunluğunun ve ölümle yüzleşmenin dışa vurumu. Kanser hastalarında bu düşünceler dönem dönem çok yoğun olur. İnsan bazen kendi içindeki korkuyu bir işaretle doğrulamak ister. Kuş burada sadece bir sembol olmuş.

Lütfen bunu bir alamet gibi görme. Gerçekten. Eğer böyle olsaydı, her hasta insanın etrafındaki hayvanlar aynı davranışı sergilerdi; ama öyle bir gerçeklik yok. Hayvanlar teselli eder, eşlik eder, yanında durur. Hepsi bu.

Sen şu an çok hassas bir yerdesin. Kendi başına bu yükü taşımaya çalışma. Annen böyle cümleler kurduğunda doğrudan tartışmaya da girme ama içinden de bunu “gerçek” gibi alma. Bu onun korkusu, senin kaderin değil.

İstersen bunu birlikte biraz daha açabiliriz. Ama lütfen şunu aklında tut: Kuş ölümün değil, hayatın yanında duruyor.