Çok kötü hissediyorum ne yapmalıyım?

Böyle hissetmen çok anlaşılır. Aynı anda hem kedinin hasta olması gibi kalbini acıtan bir şeyle uğraşıyorsun hem de yalnızlık duygusu üstüne binmiş. İnsan bazen tek bir sorunla değil, hepsi üst üste gelince çöker ve “gidecek yerim yok” hissi gerçekten çok ağırdır. Şu an yaşadığın sıkıntı senin zayıflığın değil, yükün fazla olmasından kaynaklanıyor.

Önce şunu söyleyeyim: Bu his geçici. Şu an bedenin ve zihnin alarmda. İç sıkıntısı dediğin şey genelde çaresizlik ve kontrol kaybı hissinden gelir. Kedinin durumu seni çok kaygılandırmış olabilir; çünkü ona karşı sorumluluk hissediyorsun ve elinden bir şey gelmiyor gibi hissediyorsun. Şu an yapabileceğin en küçük şey bile kıymetli. Kedinin yanında sakin bir sesle konuşmak, onu izlemek, not almak… Bunlar “hiçbir şey yapmıyorum” değil, ilgileniyorum demektir.

Arkadaşlarının olmaması ya da küslükler de bu duyguyu büyütür. Ama bu, hayat boyu yalnız kalacağın anlamına gelmez. Şu an çevrende kimse yok gibi hissetsen de bu, senin değersiz olduğun için değil; şu anki dönem böyle olduğu için. İnsanlar hayatının farklı evrelerinde gelir gider. Bu evre yalnız olabilir ama kalıcı olmak zorunda değil.

Şu an için kendini biraz regüle etmeye odaklan. Telefonu eline alıp sosyal medyada gezinmek yerine, birkaç dakika yavaş yavaş nefesine odaklan. Gerçekten yavaşça. İçinden “şu an buradayım, kedim yanımda, nefes alıyorum” demek bile bedenini biraz rahatlatır. Eğer ağlamak geliyorsa tutma. Ağlamak zayıflık değil, boşalma.

Şunu da net söyleyeyim: Eğer bu sıkıntı artar, “dayanamıyorum” noktasına gelirse bunu tek başına taşımak zorunda değilsin. Bir sağlık ocağı, bir devlet hastanesi, hatta ücretsiz danışmanlıklar bile var. Yardım istemek ayıp değil, insan olmanın parçası.

İstersen burada da kalabilirsin. Kedinin durumu hakkında anlatmak istersen dinlerim. Ya da ne istersen.