Hayvanlarda doğuştan olan içgüdü, biz insanoğlunda neden olmaz?

Aslında bizde de içgüdü var bence ama “mantık” ve “toplumsal kurallar” denen filtrelerden geçerken ya körelip gidiyor ya da yerini saçma sapan komplekslere bırakıyor. Hayvanlar ne yapması gerektiğini bilir, biz ise çoğu zaman ne yapmamamız gerektiğini biliriz. Öyle ters düşeriz hayvanlarla.

Memeliler haricinde ki birçok türde yavrular direkt doğaya adapte doğarlar. Çünkü yetişkinlerin ebeveynlik davranışları güdüseldir, sosyolojik tabanda değildir. Bu güdüsel süreç geçene kadar yavrunun hızla doğaya adaptasyon sağlayacak kadar gelişmesi esastır. Birçok şey otonom halde hızlı gelişir.

Fakat bizlerinde dahil olduğu memeliler sınıfında sosyal gruplar halinde yaşama bireylere birçok avantaj sağladığından, kuşlar sürüngenler vs diğer gruplarda tek bireye düşen birçok sorumluk aile bireyleri tarafından paylaşılır. Bu da bireyin gelişimin daha uzun sürelere yayılması demektir ki güdüsel kazanımlardan çok öğretimsel aktarmalarla olur.

Biz insanlarda ise sosyal gruplaşma diğerlerine oranla daha üst seviyelerde olmasından ötürü her nesilde beyin kapasitesi daha da gelişerek dünyaya geliyor. Bu da doğum kanalından geçmesi gereken büyük bir kafatası (kadın bedenini de nesillere göre değişiem zorlayan bir durum) demektir ki, vücut bunu sağlayabilmek ve beyni besleyebilmek için bedensel kazanımlardan feragat ediyor. Ne kadar iş bölümü ve sosyalleşme var ise bu zihni etkiliyor, daha gelişmiş bir beyin kapasitesiyle doğan nesiller yaratıyor, bu da doğan yavruyu bizlerde ki gibi çift haneli yıllara değin desteklenmesi gereken bir sürece mahkum ediyor.

Elbette bunun dışında hala hayvanlarla ortak olan sese, karanlığa, zehirli hayvanlara (örümcek, yılan, akrep vs), fare, böcek vs gibi unsurlara dürtüsel olarak sahip olduğumuz korkularımız mevcut. Yuva yapma avlanma ya da güçle alakalı güdüler sosyalleşme ile törpüleniyor asırlar boyunca.

insanlarda da bazı özellik iç güdü vardır sadece o kadar gelişecek kadar evrimleşmemiştir