Her canlı bu kadar vefalıyken biz insanlar niye birbirimizi üzüyoruz?

Ufak bir anı anlatayım. Geçen sene yazın babannemin köyünde baya ufak, gözleri hasta yavru bir kedi buldum. Dayanamayıp eve götürmüştüm. Başta herkes itiraz etse de hem ev bahçeli diye hem de annesiz kalmış diye kediye bakmayı kabul ettiler.

O yaz kedi sütü tozuyla ona gece gündüz süt verdim. Gözlerini iyileştirdim , eğittim. Yaz tatili bitince mecburen eve gitmek zorunda kaldım ve kediyi yanımda götüremedim.

Çünkü hem evim apartmandı ve evde kuş vardı. Hem de ailem apartmanda kedi bakmak istemedi. O yüzden ben de babanneme emanet ettim.

Bu sene geldiğimde o yavru kedi kocaman ve çok güzel bir kedi olmuştu. Üstüne anne olmuştu. Beni neredeyse 1 senedir görmemesine rağmen hem yavrularını sevdirdi , kucağa alınmaktan hoşlanmamasına rağmen kendisi benim kucağıma geldi ve onu öpmeme izin verdi. Üstüne sık sık elimi yalıyordu. İnternette bunun anlamına baktığımda beni aileden biri olarak gördüğünü , bana çok güvendiğini ve beni sevdiğini söylüyormuş bu hareket. Hayatında sadece 3 ay yer almama rağmen beni hiç unutmaması ve hala güvenip sevmesi beni çok mutlu etti.

Hepimiz buna benzer hayvanlarla anılar yaşamışızdır. Üstüne karşılıksız iyilik yaptığımız insanlar da olmuştur. Ama hayvanlar böyle vefalıyken insanlar onlara iyilik yaptığımızda ya bizi basit biri gibi görüyor ya da sonradan bizi hayatlarından çıkarıyorlar veya iyiliğe karşılık kötülük görüyoruz. Biz insanoğlunun karşılıksız ve çıkarsız sevmesi neden bu kadar zor? Neden birbirimizi kalpten sevemiyoruz ve aramızda bu kadar maskeler , sahte konuşmalar ve mesafeler var?