Böyle bir ortamda tek başınıza yaşamak ister miydiniz?

Böylesi bir ortamda, hem de kendimle yaşayabilir miyim, no no no, çok korkarım ben, kediden bile korkan birisi olarak böylesi bir ortam benim nahif, minnoş yüreğime hiç uygun değil. Aslında böylesi bir ortamın romantik bir havası da var, ben kendimle de romantik zamanlar geçirmeyi severim, insan kendisiyle nasıl romantik dolu zamanlar geçirir ki diye sorunlar olursa, şöyle ki; mum, tütsü yakmak, kitap okumak, yağmurun sesini dinlemek gibi ruha güzel gelen sessizliğin içinde yaşamak derim ben böyle bir suale. Herkesten uzak, tenha bir yerde yaşamak fikri benim içe dönük kişiliğime uygun olsa da kediden korkuyor oluşum ormanın içindeki bu evde yaşama isteğimin önüne geçiyor, ancak sevgiliyle kalınır böyle bir ortamda, ne de tatlı olur, sadece sevgiliyle kalabilirim böylesi bir evde, herkesten uzak, yağan yağmurun güzelliğinde sevgiliyle..

Doğanın bu izole disiplini içinde, sadece kendi zihnimle baş başa kalacağım mutlak bir yalnızlığı bir dönem ben de derinden arzuladım. Ancak artık hayatımın merkezinde, koruyucu kanatlarıma ve sorumluluğuma her an ihtiyaç duyan bir kızım var ve onun varlığı bana bencilce bir inziva lüksü tanımıyor. Bu yüzden tek başıma kalma hakkını kendimde görmüyorum. Fakat bu güzel evi kızımla paylaşmak, işte o zaman üzerinde düşünmeye değer güçlü bir hayale dönüşebilir.

Kitap yazmak için evet. Dingin bir atmosfere sahip, ilham verici bir katkı sağlayabilir bana kalırsa esere.😀

Öte yandan doğayla iç içe olduğumuz takdirde düşünce 💭hayal gücü daha netleşir, kurgu ise kolaylaşır bence.