32 yaşında işsiz, depresyonda ve Anadolu kasabasına sıkışmış biri olarak bu döngüyü nasıl kırıp hayata yeniden başlayabilirim?

Merhabalar herkese!

Ben 32 yaşında bir kadınım ve annemle yaşıyorum. Yüksek lisansımı bu sene tamamladım. 23 yaşında iyi bir üniversiteden birincilikle mezun olduktan sonra 25 yaşına kadar ağır hastalık geçiren anneme baktım ve mezun olur olmaz iş dünyasına giremedim. Annem toparlandıktan sonra, 25 yaşında Avrupa'da çok iyi bir üniversiteden master için kabul aldım ve Avrupa'ya taşındım. 28 yaşında eğitimimi tamamlamama yakın bir zamanda, pandemi patlak verdi, aile üyelerimin çoğunu kaybettim ve ağır bir depresyona girdim. Okuldaki kişiler tarafından da çok ağır zorbalıklara uğradığım için iyice içime kapandım ve günde en az 4-5 saat ağladığım zamanlar oluyordu. Bu da tez yazım sürecini etkiledi ve okula ara vermek zorunda kaldım. O arada öğrenci oturumum, okula depresyon sebebi ile bir dönem ara vermem sonucu reddedildi ve deport edildim.

Pandemi ortasında, beş parasız ve işsiz olarak, annemin yanına döndüm. Babam ve dedemi kaybetmiştim zaten o sene içinde. Tahmin edebilirsiniz ki Avrupa'nın çok büyük ve renkli bir şehrinden, bir Anadolu kasabasına deport edilerek gelmek psikolojimi daha da dağıttı. 1 yıl boyunca göç ofisindeki dosyam, deport işleminin sonuçları, avukatlarla falan uğraşırken geçti. Bu arada da iş başvurusu yapmaya devam ettim ve kalan derslerimi (pandemi sebebiyle online olması sebebiyle) uzaktan tamamladım. İş başvurusu yapıyordum ama deport seyahat engeli sayılacağı için birçok görüşme işe alınmamamla sonuçlanıyordu.

O arada anneannem yatalak hale geldi iyice. Bakım sağlayan anneme destek vermek zorunda kaldığım için bulunduğum kasabayı da terk edemedim. 3 yıl boyunca sayısız iş başvurusu yaptım. Sadece alanım değil, bulaşıkçılık, garsonluk ve önüme gelen tüm iş kollarına başvuru yaptım fakat geri dönüş sıfırdı. O arada Avrupa'daki okulumu ikna ettim ve tezimi uzaktan bitirerek mezun oldum. Tezimi bitirdikten sonra iş başvurularını yoğunlaştırdım. Fakat geri dönüş yok. 5 yıldır işsiz, bir kasabaya tıkılmış ve kaybolmuş haldeyim.

Bugün çevre kasabada gittiğim bir iş görüşmesinde 6 yılda okul mu biter, neden bu zamana kadar çalışmadın soruları ile resmen CV'im suratıma atıldı. Ara ara tarla işlerinde çalıştım ama bunu CV'ime yazmam profesyonel olarak duruma yardımcı olmuyor. 32 yaşına geldim ve artık umudum yok, beklentim yok, ve 3 yıldır kalifiye olmayan işlere bile alınmıyorum...

Gün içindeki rutinim şu: büyük bir stres ve tasa ile uyanmak, en az 3-4 saat ağlamak, sosyal medyadan 30 yaş sonrası kariyer değiştirme hikayelerini okuyup 10 dk'lığına umutlanmak ama o umudu anında kaybetmek, sonra ağlamaya geri dönmek, arada arkadaşlarımın ya da tanıdıklarımın iş profillerine bakıp, hayatlarını ulaşılmaz olarak görmek, uyuyamamak, sabaha kadar oradan oraya dönüp durarak 1 saat bile uyuyamamak... İçimde tarif edemediğim bir acı var, ve bunu nasıl dindireceğimi bilmiyorum...

• Geleceğim yok ve hayatıma bu kasabada işsiz, yalnız ve amaçsız devam edeceğimden eminim ve nasıl bir yol izleyeceğimi bilmiyorum. Artık sağlıklı kararlar da alamıyorum ağlamaktan ve beyin sisinden. Benzer durumu yaşayan arkadaşlar, ya da tavsiye vermek isteyen arkadaşlar, sizce bu döngüyü kırabilir miyim? Bu kasabadan gitme ve en azından biraz da olsa sosyal olabileceğim ve gözüm çok yükseklerde olmasa da en azından biraz para kazanabileceğim hayat için çok mu geç? Bu mümkün mü?